ICT-expeditie: Beklimming naar de top

Donderdag 11 juni is de belangrijkste dag voor de deelnemers van de Computable ICT Expeditie 2009. Toen beklommen ze de Mount Jarvis. Alle deelnemers halen de top, maar het was afzien.

Woensdag was in vele betekenissen een topdag. We trokken van vroeg in de ochtend al naar de top van Mount Jarvis. Het goede nieuws is dat iedereen de top heeft gehaald. Het slechte nieuws is dat iedereen serieus heeft afgezien.

Het eerste team vertrok deze ochtend vroeg om twee uur. Al was dat nog een uur later dan oorspronkelijk gepland. Dit team, Sam, de twee Franken en gidsenleider Bryan, kwamen ook als eerste op de top aan, om kwart voor acht.

Ons team (Patrick, Stefan en verslaggever José) werd vanaf de start ferm afgejakkerd. Gids Travis wilde per se een vorige groep inhalen. En effectief: na een half uur hadden we het team van Yves, Dirk en Louis ingehaald en een achterstand van tien minuten ingehaald. Maar we waren alle drie zo uitgeput van die snelle start dat we vreesden de top niet te zullen halen. De rush was voor de veiligheid, het is beter met twee ropeteams samen te gaan, dan is er sneller hulp als iemand in een ijsspleet valt.

Bevroren

Gelukkig daalde het tempo wel en we kwamen wat op adem. Onderweg verstuurde Patrick via het touw en een musketon zijn waterfles naar Stefan, wiens camelbag bevroren was. Later op de dag probeerde ik een fles water naar Patrick te gooien, maar die miste zijn doel.

Onderweg rapen we een ander team op, waar Simon wat koortsig en ziek is.Maar ook hij haalt uiteindelijk de top. Het bereiken van de top is een zeer emotioneel gebeuren. Luk kan zijn emoties niet de baas wanneer hij voor de camera van Toon zijn verhaal moet doen.

Ons team komt als voorlaatste boven en we worden beloond met een prachtig uitzicht. Net als alle andere groepen doen we het vlaggenritueel, iedereen poseert met de vlaggen van de sponsors. En uiteraard hebben we ook onze dikke jas met de sponsorlogo's aan.

Zesduizend calorieën

Hoe inspannend de tocht wel is, blijkt uit het polshorloge van Yves: hij verbruikte op deze trip 6000 calorieën. Net zoals bij de heentocht worden we ook bij de afdaling afgejakkerd. Het wordt hier weer heet en de sneeuwbruggen over de ijsspleten dreigen te smelten. In een rotvaart gaan we naar beneden en vragen om een trager ritme helpt niet. Zo zouden voor de veiligheid nog ongelukken gebeuren.

We komen om twee uur aan, samen met het team van Simon, Roland en Jean-Jacques. De andere expeditieleden geven ons een hartelijk welkom en stoppen ons meteen flessen energiedrank in de handen.

Iedereen is doodop. Het avondeten wordt al vroeg opgediend, zo kan iedereen voeg naar bed. Donderdag 11 juni breken we ons high camp op, dalen we verder af naar base camp en worden we per vliegtuig weer naar beneden gebracht. We slapen op de airstrip voor het laatst in de tenten. Vrijdag 12 juni gaan we zeekayaken in Valdez en 's avonds gaan we terug naar hotel in Anchorage. Zaterdag en zondag zijn vrije dagen in Anchorage.