Alternatieven voor systemen met UDO2 zijn blu-ray jukeboxen van bijv. JVC of Disc.
 
Groot voordeel van de BD systemen is dat blu-ray geen propri?tair formaat is maar net zoals CD en DVD een wereldwijde standaard. De CD is inmiddels meer dan 25 jaar op de markt en nog steeds in alle actuele systemen leesbaar! Hiermee zijn de 12cm optische schijfjes het enigste opslagmedium dat langer dan een kwart eeuw algemeen beschikbaar is.
 
Optische jukeboxen blijven dus de aangewezen methode om goedkoop, veilig en compliant gegevens langdurig te archiveren. Zie voor meer informatie bijv. http://www.incom-storage.nl

Het voor langere tijd opslaan van gegevens kent een aantal facetten. Momenteel wordt er hoofdzakelijk tape en optical gebruikt om dit te realiseren. Disk storage wordt meer en meer toegepast. Nadeel van disk storage is de kwetsbaarheid en de snelle technologische veroudering. Gevolg hiervan is dat gegevens eenmaal opgeslagen op disk storage bij een z.g. technology refresh elke 5 jaar ongeveer overgezet moeten worden (denk hierbij aan gegevens die omgezet worden terwijl SOX compliancy moet worden geborgd). Voor disk storage geldt dat de 36 GB disk drives van een aantal jaren geleden nu vervangen zouden moeten worden door de nu verkrijgbare 1 of 2 TB disk drives. Disk drives consumeren meer energie dan tape, kunnen lastig getransporteerd worden etc. Opticals of tape bieden hierin momenteel uitkomst. Nieuwe technologien zullen in de toekomst gaan bepalen hoe we dit soort 'long term data preservation' aan moeten pakken. Dataopslag moet voor de lange termijn onafhankelijk zijn of worden van het gekozen medium.
Behalve de voorhanden zijnde technology, disk, tape, optical, is er nog een ander probleem, hoe zijn over een aantal jaar gegevens toegankelijk. Denk hierbij aan dataformaten die niet meer ondersteund worden door de op dat moment gangbare operating systems en applicaties. Hiervoor is op dit moment een unieke oplossing in de markt, de door IBM ontwikkelde Universal Virtual Computer. Dit is een encoder, decoder laag welke de transparantie van de data voor zijn rekening neemt. De data eenmaal opgeslagen, hoeft door het gebruik van de UVC niet te worden geconverteerd naar een op dat moment leesbare en door de operating systems en applicatie onderstuende versie. De toegang tot deze gegevens wordt geregeld door de UVC. Kortom, ik denk dat we aan het begin staan van de mogelijkheden voor 'long term data preservation'. Data moet voor de langere termijn platform, hardware en software onafhankelijk opgeslagen kunnen worden. Veel hierover is te vinden op de website van het Nationaal Archief, www.digitaleduurzaamheid.nl.

Zowel tape als optical is een veel gebruikt medium voor lange termijn opslag. Echter maken technologieen als compressie en deduplicatie het tegenwoordig mogelijk om "disk" als lange termijn opslag medium te gebruiken. Als deze oplossingen tevens replicatie van deze data ondersteunen kan eenvoudig een kopie van je archief op een andere lokatie worden bewaard.

Archivering van data heeft niets met technologie te maken. Dat klinkt misschien raar als commentaar bij dit artikel, maar voor de data maakt het natuurlijk niets uit op wat voor medium het wordt ondergebracht. Voor een archief gelden criteria als de waarde van de informatie, en de opvraagbaarheid, doorzoekbaarheid en integriteit van de te archiveren data.
 
Pas als je die punten op orde hebt, moet je eens rond gaan kijken welke media er tot je beschikking staan, en hoe die zich verhouden tot de eisen die je in een eerder stadium hebt geformuleerd. Als je belangrijkste eis razendsnelle opvraagbaarheid van tientallen miljoenen bestanden is, dan zul je in bijna alle gevallen op een CAS-systeem uitkomen. Als je belangrijkste overweging kostenbesparing is, dan zul je op opticals uitkomen. De technologiekeuze is dus een middel, en nooit het doel op zich.
 
Het is belangrijk om te beseffen dat langdurige data-opslag op zowel disk, tape en opticals prima is te garanderen. De verschillen op het gebied van kosten, beheer, en fysieke opslagruimte in vierkante meters zullen de uiteindelijke keuze be?nvloeden, maar zijn in het geval van het vormgeven van een digitaal archief slechts randvoorwaarden. Centraal moet vragen staan als: 'Waarom is een archief nodig?' en 'Welke data sla ik er in op?'
 
Dat lijken open deuren, maar in de praktijk komen we veel digitale archieven tegen die worden 'misbruikt' als vergaarbak van oude bestanden die op die manier aan de back-up worden onttrokken. In sommige gevallen is het dan ook raadzaam om twee archieven aan te leggen; ??n voor langdurige opslag van belangrijke gegevens, en ??n voor het opslaan van 'meuk'. Het onderscheid is puur op logisch niveau, je hoeft dus geen onderscheid te maken in verschillende software/hardware, maar je houdt je archief netjes. En dat is iets wat iedere archivaris nastreeft.

Digitale archieven dienen data integriteit en opvraagbaarheid met de juiste performance over zeer lange termijn te kunnen waarborgen. Deze termijn is vaak lvelen malen langer dan een bepaalde oplossing meegaat waardoor digitale archieven tijdelijk gemigreerd dienen te worden. Tape is hier absoluut niet geschikt voor. Het nadeel van tape is dat eenmaal geschreven data niet meer gecontrollerd word op media defecten als het verminderen van de magnetische kwaliteit waardoor datacorruptie ontstaat. Dit is ook niet te herstellen. Een tweede nadeel is de beperkte lyfecycle van tapedrives, per 2 jaar evolueert een tapegeneratie waarbij er meestal maar een generatie backwardcompatibel is. Tevens is het migreren van een tape archief een ondoenbare zaak. Wat mij betreft is tape geen goede optie. Opticals zijn zeker betrouwbaarder maar de performance en capaciteit is zeer beperkt. Verder ontbreken ook hier de dataverificatie en herstel mechanismen waarbij optical wel veel betrouwbaarder is dan tape. Wat mij betreft heeft disk absoluut de toekomst. Echter dient de betreffende oplossing dan wel over WORM features en dataverificatie en herstel mechanismes te beschikken. Disk biedt altijd de juiste performance en is eenvoudig te migreren naar zijn volgende generatie. Ook is het repliceren van een dergelijk archief kinderspel waardoor de beschikbaarheid van een archief altijd gewaarborgt is.

Dit gaat over archiveringtechnologie niet over strategie. Voor elke digitale archiveringsstrategie heb je opslagtechnologie nodig. Formaat en applicatie technologie laten we nu maar even buiten beschouwing omdat het hier over technologie gaat. Technologie evolueert snel en is niet vele jaren later ongewijzigd te gebruiken. Dit geldt voor alle storage techonologie dus voor opticals, tape en ook harddisken. Technologiemigraties om de zoveel jaar zijn dan ook noodzakelijk.
 
UDO is geen mainstream technologie gebleken, de voorganger MO was dat wel. Maar UDO is voor een groot deel ingehaald door andere technologie?n met meer volume. UDO is relatief laat op de markt gekomen en de overstap van MO naar UDO heeft de deur geopend voor alternatieven.
 
Aan de onderkant heb je het nu over consumenten technologie zoals CD-ROM en DVD-ROM, daar zijn professionele media versies van die een archieflevensduur tot 100 jaar garanderen.
 
Dan heb je WORM-Ultrium Tapes met een gegarandeerde archieflevensduur van 30 jaar, ook meer dan lang genoeg. Ultrium drives lezen media van 2 generaties terug. Vandaag zijn er nog eenvoudig Ultrium drives te koop die eerste generatie Ultrium media uit het jaar 2000 kunnen lezen. Met 1 generatie kun je dus zo 10 jaar overbruggen voordat er een migratie moet plaatsvinden. Ook een prima technologie voor archiefvorming dus.
 
Tenslotte de online disk archiefsystemen zoals HP IAP. Waar het systeem ingebouwde methodes heeft voor hardware migraties.
 
Afhankelijk van de wensen en eisen zoals omvang van het archief, intensiteit van gebruik, doorzoekbaarheid etcetera zal de keuze dan vallen op een van deze technologie?n.
 
Remko Westrik
Manager StorageWorks
Hewlett-Packard Nederland

Remko Westrik heeft gelijk: het gaat hier om technologie en niet om strategie. Welke technologie de meest geschikte is hangt van de gekozen strategie af. Een "maar" heb ik echter wat betreft de noodzaak van migratie bij alle opslag technologieen: voor opticals was deze tot nu toe nog niet noodzakelijk.
 
Zoals al boven gezegd: De CD is het enige opslagmedium dat inmiddels meer dan een kwart eeuw algemeen beschikbaar is. Of anders gezegd: wie met een optisch archiefsysteem sinds 20 jaar op CD-R archiveert heeft nog steeds geen reden - als de capaciteit nog voldoende is - een migratie uit te voeren. Zowel de slijtende onderdelen (CD recorders) als de nodige media zijn nog steeds volop leverbaar. En dat niet eens alleen in de professionele sector.
 
Als een migratie van een optisch systeem naar een nieuwere generatie (CD->DVD->BD) bijv. vanwege de capaciteit nodig is, is dit heel eenvoudig mogelijk omdat de media van de oudere generatie probleemloos door de nieuwe hardware gelezen kunnen worden. Overzetten van het bestaande archief naar de nieuwe media is niet nodig om het archief verder benaderen te kunnen.
 
En er komt nog bij dat door de filesysteem standards alle(!) moderne besturingssystemen van de afgelopen 20 jaar de discs lezen kunnen. En ik ben ervan overtuigd dat dit over 20 jaar nog steeds zo is.
 
Wat betreft de universaliteit en de compatibileit zijn opticals dus onovertroffen. Hierdoor hebben zij bij de keuze van een technologie voor de archivering - per definitie long-term storage - een sterk pluspunt.
 
Axel Booltink
Product Manager Optical Storage :-)
Incom Nederland
 
P.S.: Zeker ook interessant is de website van Panasonic over blu-ray:
http://panasonic.net/avc/blu-ray_disc/archive.html

Gezien de verschillende commentaren lijkt me een ding helder er zijn verschillende standaarden en technologieen waaruit men kan kiezen aan de hand van de stratgie die men voor ogen heeft en de verdere technische en budgetaire eisen die men stelt aan dit archief.
 
In Praktijk zal 90 procent of meer van de data na 10 to 20 jaar niet meer relevant zijn en archivering van deze data zal dus in elke fatsoenlijke archiverings standard passen. De 10 procent data die langer bewaart moet worden zal per keer moeten worden gemigreerd naar een nieuw media.

Blijven er twee vragen over:
Is het format van de gearchiveerde data bv *.doc nog te lezen door de dan beschikbare applicaties?

Hoe gaan we om met data die we tientallen jaren of eeuwen wilen bewaren. Ik ken een standard die al in 1786 al wordt besproken en in 1972 tot ISO standard is verheven en die hiervoor nog steeds geschikt is nml. ISO 216.
 
Dus doe de toekomtige archeologen en archief onderzoekers een plezier en print het uit.

http://en.wikipedia.org/wiki/ISO_216
 
Koen Willems
Storage Management Consultant
Bell Microproducts