EPD is bewust geen dossier

Het EPD is geen centrale database van patiëntgegevens maar een index die doorverwijst naar digitale patiëntgegevens die bij de verschillende zorgverleners lokaal zijn opgeslagen.

Het EPD is geen centrale database van patiëntgegevens maar een index die doorverwijst naar digitale patiëntgegevens die bij de verschillende zorgverleners lokaal zijn opgeslagen.

Het landelijk EPD (elektronisch patiëntendossier) is geen dossier waarin alle medische patiëntgegevens zijn verzameld, maar wordt gebaseerd op een index die verwijst naar patiëntgegevens die lokaal zijn opgeslagen bij zorgverleners. Albert Vlug van Nictiz licht de keuze voor die architectuur toe.

Wie denkt dat het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) met een enkele druk op de knop alle medische gegevens van een patiënt uit één database haalt, heeft het mis. Het hart van het landelijk EPD is feitelijk niet meer dan een index die doorverwijst naar de patiëntgegevens die lokaal bij de verschillende zorgverleners zijn opgeslagen. Albert Vlug manager ontwerp en onderhoud bij het Nationaal ICT Instituut in de Zorg (Nictiz), legt uit waarom voor die opbouw gekozen is.

Waarom is ervoor gekozen om in het EPD geen patiëntengegevens op te slaan?

Het doel van het EPD is om de zorg te verbeteren door snelle en veilige uitwisseling van patiëntgegevens tussen de verschillende zorgaanbieders. In de huidige opzet zijn wij verantwoordelijk voor de uitwisseling van die gegevens. De verantwoordelijkheid voor de inhoud van die gegevens ligt bij de zorgaanbieder. Die moet ervoor zorgen dat de gegevens up-to-date en snel toegankelijk zijn. Dat is een andere architectuur dan in bijvoorbeeld Engeland, waar de gegevens wel worden opgeslagen in een centrale database.

In Nederland is niet voor die opzet gekozen om een aantal redenen. De belangrijkste is dat wij de communicatie tussen zorgverleners willen faciliteren. We respecteren daarbij de belangrijke rol die zorgverleners hebben in het beheer van de medische gegevens van hun patiënten. Daarnaast spelen andere zaken, bijvoorbeeld de juridische vraag: Wie is de eigenaar van de gekopieerde gegevens in de centrale database? Nederland heeft daarbij een ander zorgsysteem dan de Britten. Een ander voordeel is dat een zorgverlener precies kan zien wie zijn informatie heeft ingezien aan de hand van een eigen loggingsysteem. Op termijn moet dat ook voor patiënten mogelijk zijn.

Gegevens zijn dus lokaal opgeslagen bij de zorgverlener. Werkt dit systeem wel snel genoeg in acute noodsituaties?

Zijn alle gegevens gedigitaliseerd? Het kan toch niet zo zijn dat er in een noodsituatie eerst een grote map van de plank moet worden gehaald?

In Nederland hebben we het voordeel dat met name de huisartsen al vanaf de tachtiger jaren vooroplopen in digitale registratie van patiëntgegevens. De overheid heeft door subsidies zorgverleners aangespoord hun patiëntgegevens digitaal op te slaan. Voor het EPD geldt dat het voor de zorgverleners verplicht is om patiëntgegevens digitaal beschikbaar te stellen. Dat wordt bij wet geregeld. Hierdoor kunnen de gegevens worden opgevraagd door zorgverleners die de gegevens nodig hebben voor de behandeling. Uiteindelijk valt of staat het systeem natuurlijk bij de medewerking van de individuele zorgaanbieders.