De kritieke infrastructuur moet in de hele EU beter en doeltreffender worden beschermd. Op grote digitale dienstverleners met kritieke systemen rust straks de verplichting risicobeoordelingen uit te voeren ter vergroting van hun weerbaarheid tegen verstoringen en gevaren. Ook komen er strengere eisen voor melding van incidenten.
Het Europees Parlement heeft gisteren met grote meerderheid van stemmen nieuwe wetgeving hiertoe goedgekeurd. De Europese ministerraad moet nog akkoord gaan, maar dat wordt als een formaliteit beschouwd.
De digitale dienstverlening behoort tot de elf essentiële sectoren waarvoor deze regels moeten gaan gelden. In de vorige richtlijn kwamen alleen de sectoren energie en vervoer aan bod. De nieuwe wet sluit aan op de onlangs vastgestelde NIS 2-richtlijn voor cyberbeveiliging.
Het akkoord met de Europese Raad dat het Parlement nu heeft goedgekeurd, bevat ook een geharmoniseerde definitie van kritieke infrastructuur zodat elke lidstaat er hetzelfde onder verstaat. Onder de richtlijn vallen aanbieders van internet-knooppunten, datacenter-diensten, ‘cloud computing’-diensten, netwerken voor het delen van content en dns-dienstverleners uitgezonderd exploitanten van root-nameservers.
De richtlijn kent ook een speciale categorie van ‘kritieke infrastructuur die van bijzondere betekenis voor Europa’ is. Deze groep omvat aanbieders van infrastructuur die in ten minste zes lidstaten actief zijn. Alleen al in deze categorie kunnen honderden exploitanten van netwerken vallen. Deze bedrijven krijgen straks met speciale meldingsplichten te maken. Maar daar staat tegenover dat de EU hen meer gaat ondersteunen.
Veerkracht
Volgens de nieuwe regels moeten de lidstaten ook nationale strategieën vaststellen ter vergroting van hun veerkracht. Ook moet grensoverschrijdende communicatie tot stand komen via een centraal contactpunt in elke lidstaat. Deze schakel moet zorgen voor betere internationale samenwerking.
Daarnaast is het volgens de wet belangrijk dubbele rapportage met andere veerkracht-initiatieven te voorkomen. De essentiële dienstverleners mogen niet worden opgezadeld met onnodige administratieve lasten.
Ook is meer transparantie geboden. Essentiële dienstverleners moeten hun nationale autoriteiten informeren over eventuele incidenten of verstoringen. De autoriteiten moeten het publiek op de hoogte brengen in situaties van algemeen belang.
Onder de richtlijn vallen de sectoren energie, transport, bankwezen, drinkwater, afvalwater, productie en distributie van voedsel, gezondheid, ruimtevaart, financiële marktinfrastructuur en digitale infrastructuur. Ook bepaalde gebieden van het openbaar bestuur vallen er onder.
