De GGD gaat de strijd aan met het zoals ze zelf zeggen ‘ziekmakende’ beeldscherm. Voor kinderen wel te verstaan. Kinderen krijgen er namelijk oogaandoeningen, overgewicht, pijnklachten in nek, schouders en armen en een verstoord slaapritme van. Ouders hebben hier gelukkig geen last van.
Voor kinderen is er daarom nu de 20-20-2-richtlijn. En de 20-20-2-richtlijn is, gelukkig voor de kinderen, bedacht door iemand die ook beeldscherm verslaafd is. De 20-20-2-richtlijn houdt namelijk in dat kinderen na twintig minuten achter de telefoon, laptop of tablet maar liefst twintig seconden moeten pauzeren. Twintig seconden! Dat is twee keer hoesten. Het gesprek: ‘Papa mag ik chips?’, ‘Nee natuurlijk niet!’, ‘Waarom niet?’, ‘Nou omdat het dinsdagmiddag is. Waarom vraag je dit eigenlijk?’, ‘Nou, ik kan het toch gewoon vragen’, duurt langer twintig seconden. Daarna kunnen ze dus weer door.
Bochel
Waarom laten we ze niet gewoon wennen aan de klachten? ‘Papa ik heb last van mijn rug.’ ‘Lieverd, vroeger in de mijnen, toen hadden ze last van de rug. Jij krijgt gewoon een bochel. Net als je klasgenootjes. Dat is helemaal niet erg want later moet je ook acht uur per dag achter de computer zitten en dan komt die bochel nog heel goed van pas.’
Naast de twintig seconden rust per twintig minuten moeten kinderen twee uur per dag naar buiten. Geen volwassene die dat zelf doet. Zelfs volwassenen die een hond hebben komen niet zo vaak buiten. Veel marathonlopers in training redden dat nog niet eens. Daarom vind ik het ook jammer dat de ontwikkeling van de Google Glass is gestopt. Dan hadden we namelijk kunnen werken en lekker buiten kunnen lopen tegelijk. Om de twintig minuten zouden we dan even twintig seconden met onze ogen knipperen en dan konden we weer door.
Chips
Zo en dan ga ik nu even genieten van mijn twintig seconden rust. Waar is de chips?
