De vraag naar automatiseringsdiensten is niet meer wat het geweest is. De slapte lijkt bij een aantal Nederlandse it-bedrijven zelfs paniek te veroorzaken.
Tijdenlang leek aan de groei van hun bedrijfje geen eind te komen. De tarieven voor vrijwel alle automatiseringsdiensten stegen in rap tempo. Een logisch gevolg van de krapte aan aanbodzijde en de aanhoudende grote vraag vanuit bedrijven die in de jaren negentig allemaal tegelijk nieuwe technologieën wilden toepassen.
De bedrijven namen in omvang toe. Hun winstverwachting werd nog eens extra aangewakkerd door de juichstemming van de financiële markten. Een beetje bedrijf stuurde aan op een beursgang.
En toen kwam de omslag. De millenniumdip ging niet voorbij en de aandelenkoersen van it-bedrijven begonnen aan een duikvlucht, achter de neergestorte internetbedrijfjes aan.
De langzaam opgeblazen luchtballon loopt leeg. Hoe betaalt de directeur straks dat grote huis en die mooie auto? En hoe krijgt hij het nodige bij elkaar voor zijn medewerkers? Hun salarissen stemmen immers niet meer overeenstemmen met de inkomsten die ze genereren.
Dit zijn niet de mooiste tijden voor de manager. Die kan er onder meer donder op zeggen dat nieuws over de pijnlijke gevolgen van de benodigde koerswijziging niet binnen de poorten blijft. Natuurlijk is het laatste wat een bedrijf in nood nodig heeft, dat het personeel de vuile was buiten hangt. Of overstapt naar het nieuwe bedrijf van de oud-directeur.
En het kan nog erger. Onlangs protesteerde een deel van het personeel van een it-detacheerder voor de deur van het hoofdkantoor om uitbetaling van achterstallig salaris – nog niet eerder vertoond in it-land volgens de vakbond FNV. Het gedemotiveerde personeel maakt op de toch al schaarse klanten een negatieve indruk.
In deze tijden bewijzen de beste managers zich. En hebben medewerkers meer aan een vakbondslidmaatschap dan aan een rechtsbijstandsverzekering. Een advocaat organiseert namelijk geen protestdemonstraties voor de cliënt.
