Managed hosting door True

Spoelstra spreekt: Laat Van Marwijk uw ICT-middelen selecteren

 

Jacob Spoelstra

Ict begint steeds meer op voetbal te lijken daar heeft ook iedereen verstand van. Nederland heeft 16 miljoen bondscoaches, volgens een kenner met een grote snor. Maar als we iets van de geschiedenis hebben geleerd is dat we niet moeten luisteren naar mannen met een snor. Maar het klopt wel. We hebben 16 miljoen bondscoaches en afgelopen zondag zijn we er pijnlijk achter gekomen dat dat er 15.999.999 bondscoaches te veel zijn en één fatsoenlijke linksback te weinig.

Maar de mening van het volk wordt steeds belangrijker. SBS6 peilt ook altijd de mening van het volk. Dit doen ze altijd door de mensen op straat te interviewen. Midden op de dag. En ik weet niet of de mening van een man die midden op de dag op straat staat te bierdrinken een echt representatieve mening is. De mening van deze man op straat is ook bijna altijd hetzelfde: ja, en dat gebeurt allemaal van mijn belastinggeld. En dan denk ik altijd: jij hebt helemaal geen belastinggeld. Jij hebt alleen maar statiegeld.

Ook bij de aanschaf van ict-middelen willen bedrijven nog wel eens de fout in gaan door maar de mening van iedereen te vragen. De werkvloer beslist dan met welke oplossing men gaat werken. Niet altijd heel verstandig. Als een ict-oplossing een beetje goed zijn werk doet, heb je namelijk heel wat minder werkvloer nodig. Je vraagt dus eigenlijk aan de kalkoen: wat gaan we eten met de kerst? Dat wordt waarschijnlijk iets vegetarisch.

Wie moet je dan vragen? Moet je ook een soort ict-bondscoach hebben? Ja, inderdaad. Laat uw ict-middelen uitkiezen door beleidsbepalers. Mag iemand van de werkvloer dan geen mening hebben? Natuurlijk moet je er naar luisteren. Maar als de bondscoach aan Huntelaar vraagt wie er volgens hem in de spits moet staan dan lijkt het me stug dat hij Van Persie naar voren schuift.

Jacob Spoelstra is columnist en stand-up comedian. Kijk voor meer informatie op: www.jacobspoelstra.nl.

Dit artikel is afkomstig van Computable.nl (https://www.computable.nl/artikel/4532681). © Jaarbeurs IT Media.

?


Lees meer over


 

Reacties

Jacob,
Het is zelden zo dat beleidsbepalers voldoende in de materie zijn onderlegd om op een verstandige manier te bepalen welke it middelen worden aangeschaft.
Het enige voordeel dat ik zie is dat we dan wel gelijk van de BYOD discussie verlost zijn.

Herkenbaar en terecht! Ik heb een tijd geleden een artikel op deze site gezet(Poldermodel of Hiërarchie)waarin hetzelfde vraagstuk in een projectomgeving beschreven was.

Naar mijn mening dient het beleid door een groep (managers, gebruikers, directie etc) bepaald te worden en daarna gewoon geadopteerd en doorgevoerd te worden. Dit betekent niet dat de stem vanuit gebruikersorganisatie geen rol heeft, juist niet! Het inzichtelijk maken van de behoefte en wensen vanuit organisatie is een deel in het proces om tot het beleid te komen.

Wat ik vaak zie, ook als in dit proces rekening gehouden is met de wensen vanuit organisatie dan bij het uitvoeren hebben we te maken met veel verzet en weerstand. Hoe komt dat? Dat komt doordat zoals jij aangaf we hebben 16,000,000 bondscoaches.

Pascal, bedoel je dat directies doorgaans niet in staat zijn om de beleidsbepalers met de juiste competenties aan te wijzen, of dat ICT-ers met de juiste inhoudelijke kennis te veel last van Asperger hebben om dit soort onderwerpen effectief met de gebruikers af te stemmen?

Het lijkt er toch op dat het hier gaat om een schoolvoorbeeld van buitenspel:

beleidsmakers die de ict-middelen gaan bepalen, dan worden er in een gestructureerd ICT-communicatiemodel wel een paar lagen (linies?) overgeslagen.

Daarnaast is er wat voor te zeggen dat de klant zich richt op functionaliteit en architectuur en de leverancier meer op de oplossing, de middelen, om zo samen te komen tot 1+1=>3

Maarten, een paar lagen overgeslagen? Goede beleidsmakers: a. hebben aardig wat verstand van desbetreffende zaken en b. zullen mensen zoals opdrachtgevers, leveranciers, architecten, gebruikers, beheerders en ontwikkelaars consulteren.

Bij zaken zoals BYOD is er na pakweg 15 jaar tijd nog steeds veel mis, maar zo'n 25-30 jaar geleden was het een stuk erger. Toen konden de systeembeheerders en hun leveranciers nog voor god spelen, en konden zij samen bepalen wat de organisatie en gebruiker mocht doen. En dat was meestal wat zij konden aanbieden op hun mini's of mainframes.

Jacob,

Grappig stukje maar misschien dat er ook een beetje tegen de verkeerde kant van het probleem aan gekeken wordt. Want een bondscoach kiest misschien de spelers en bepaald het systeem hij speelt uiteindelijk niet het spelletje op het veld. Het is dus het team dat het resultaat bepaald, de bal rond speelt en in het juist doel trapt.

Zo is het ook in de ICT, de middelen en het systeem kunnen misschien gekozen worden maar de gebruikers bepalen zelf hoe ze ermee omgaan. Natuurlijk zullen er wel spelregels opgesteld moeten worden om te voorkomen dat er een Australische variant van voetbal gespeeld wordt.

ICT middelen blijven het gereedschap, de hamer om spijkers met koppen te slaan. En de keus van de hamer die het lekkerste in de hand ligt kan het beste aan gebruikers overgelaten worden. Want voor je het weet bepaald een beleidsmaker dat het goedkoper is om hier voortaan een steen voor te gebruiken.

Ik denk namelijk dat een bondscoach Huntelaar, van Persie of Robben echt niet hoeft te vertellen hoe ze moeten voetballen. Wel moet hij ervoor zorgen dat er een team staat, synergie is op het veld waardoor wedstrijden in het voordeel beslist worden.

Hilarisch stukje, chapeau. Voor de beleidsbepalers is het nodig te weten welke gereedschappen men op de werkvloer gebruikt en daar een actueel beeld van te maken. Je kunt het, getuige die 15.999.999 en hun mening, het domweg niet iedereen naar de zin maken. Waar het de werkvloer betreft mag die een 'wens' hebben voor waar het het aangeven van voorkeur betreft.

Uiteindelijk zal er een van Marwijk zien die er ene hamerslag op geeft. Hij kan dan inderdaad af en toe, ter spiegeling misschien, eens even met iemand brainstormen maar de uiteindelijke beslissing ligt natuurlijk bij die 'van Marwijk'.

We hebben in Nederland niet alleen heel veel van die 'van Marwijkjes' op straat lopen maar komen die ook in het bedrijfsleven en in de politiek tegen. Soms gaat dat goed, soms heeft dat een desastreuze uitwerking.

Wanneer we dit zouden willen vertalen naar IT, dan kennen we denk ik voorbeelden genoeg hoe desastreus dat uit kan pakken omdat we daar genoeg te maken hebben met 'ego' en mensen die er 'menen' verstand van te hebben en zich dan ook, zonder gene, autoriteit hebben toegedicht om dan ook nog mee te mogen trommelen.

IT, met name de uitvoering daarvan, dient volkomen in lijn te zijn met de gedragingen van de materie IT. Heel lineair waarbij aan de noodzakelijke voorwaarden moet zijn voldaan, wil men iets in beweging zetten.

Er zijn parallellen te trekken maar die zijn er denk ik evenveel wel als niet.

It's only a gambling *problem* when you're losing.

Wat ik ermee bedoel is dat er geen gezeik was als we gewoon wonnen. De parallel die ik zie met "ons" team dit toernooi is dat je zonder goede sfeer en samenwerking nergens komt, hoe goed je IT dan ook mag zijn.

@edekkinga: Mooie reactie!

De kalkoen vond dat het konijn moest zijn (geserveerd met puree en bosbessensaus). Echter, het konijn antwoordde desgevraagd dat kip (met worteltjes) de meest voor de hand liggende optie was. De kip, op haar beurt, dacht daar geheel anders over en deed de aanbeveling van een goed stuk rundvlees (desnoods met een eitje). Navraag bij een representatieve groep koeien leverde het loeigoede voorstel op om varkenshaas op het menu te zetten (en vla toe). Maar de varkens verklaarden de koeien voor gek en knorden dat vis (á la picasso) vééél gezonder en lekkerder was. De vissen wist zich geen raad, schoolden samen voor overleg, maar werden zo een makkelijke vangst voor de mens.
Wie dus aan een kalkoen vraagt wat we eten met kerst, krijgt vis. Het lijkt wel ICT.

De beeldspraak is wel leuk maar er is vaak een reden waarom de werkvloer zich mengt bij de aanschaf aan ICT-middelen. Want als het aan de 'bondscoach' ligt moeten ze trainen op een veldje wat lekker dicht bij het kantoor is en ook gebruikt wordt voor dieren van een kinderboerderij. De spelers mogen trainen met gympies van de schoenenreus en gebruiken hun jassen als doelpalen. En dat is dan luxe vergeleken bij de voetbal teams die überhaupt trainen want er zijn ook zat teams die alles tijdens de wedstrijd moeten leren.

Voor de rest gaat de beeldspraak behoorlijk mank want in tegenstelling tot de voetballers verdient de ICT 'coach' een veelvoud van wat zijn 'spelers' verdienen en vertoont deze ook het bijbehorende vedette gedrag.

Mooi stukje, maar crowdsourcing is toch helemaal in? En van Marwijk ging uiteindelijk toch overstag, maar zag niet dat de spelers niet fit en niet teamgericht speelden.

Wat je nu ziet bij ICT besluiten is een vaak het resultaat van eindeloos polderen, evalueren, weer polderen, second opinions, nog meer polderen en uiteindelijk kiezen voor een systeem dat door het besluitvormingsproces van 24 maanden al is achterhaald. Herijken en opnieuw besluiten is dan een optie, maar meestal gaat de projectmanager gewoon van start, met alle gevolgen van dien.

Loop een door de gemiddelde bedrijven en overheidorganisatie en constateer hoe ver men achterloopt. Let maar eens op de faxen bij de receptie en alle mensen die met pakken papier over de gang van vergadering naar vergadering lopen. ICT bestaat nog steeds uit het uitprinten van e-mails door de secretaresses.

Het lijkt mij nog allemaal teveel op de serie Mad Men! Wat dat betreft helemaal eens met Spoelstra! Je dient jezelf niet op een dienblad op tijdens het kerstmaal.

Het artikel gaat er impliciet vanuit dat je erop kan vertrouwen dat ICT'ers en management met een goede software oplossing komen.

Helaas, daar schort het nog wel eens aan.

Zo heb ik in een grijs verleden tijdens mijn militaire dienst gewerkt op een (overbelaste met een backlog van enige maanden) afdeling die het detailontwerp en de bestellingen deed voor goedgekeurde aanvragen voor telecommunicatie faciliteiten. Na het ontwerp (draaide op een mainframe) moesten de onderdelen in een apart bestelsysteem worden ingevoerd (mainframe). Die systemen waren niet gekoppeld, en de invoer (flink wat) moest handmatig overgezet worden. Dat gebeurde vanaf PC's waarop een mainframe client (ISPF) draaide.

Nu zou je zeggen: maak dan een simpele copy-paste faciliteit in de PC omgeving die invoer van de ene ISPF sessie naar de andere kon copieren. Scheelt heel veel tijd, en is minder foutgevoelig. Hadden we in een paar dagen kunnen doen. Maar nee, dat mocht niet.

ICT beheer had dat zo verordonneerd: geen wildgroei aan applicaties. Het maakte niet uit dat de gehele functionaliteit binnen de PC omgeving zou draaien en dat de integriteit van de mainframe toepassingen volledig overeind zou blijven. Maakt ook niet uit dat de informatie nu (in de PC omgeving) handmatig werd overgetypt, en dat handmatig werken bij onverhoopte problemen de naadloze terugvaloptie zou zijn.

Degene die beslissingsbevoegd was had geen flauw besef wat er nou eigenlijk gevraagd werd en zag alleen het formele traject dat stond voor het waterval proces voor een 'nieuw' systeem. En dat vond íe het niet waard. Een echte 'procesmanager' dus. Toen ik wegging was dat domme systeem er nog steeds, evenals de backlog. Dat was mijn eerste praktijkervaring met managers.


Bij erg veel grote overheidsprojecten zie je iets dergelijks: de UWV software, de sudiefinancierings software, de OV-chipkaart, het systeem dat de politie moet gebruiken om aangiften te doen, het 'uniform client operating system' (UCOS) bij de belastingdienst (een op totaal overbodige en perperdure wijze aangepaste versie van MS Windows). Allemaal door gebrevetteerde ICT'ers geadviseerd, geanalyseerd, ontworpen, en gebouwd. Door complete pelotons managers geleid en begeleid en 'op de rails gehouden'. Soms zelfs op tijd opgeleverd. Perfect allemaal. Alleen het werkt slecht. In sommige gevallen (de politie) belachelijk slecht.

Dit zo beziende lijkt inspraak van, zoniet beslissingsbevoegdheid op, de werkvloer echt niet zo gek. Een werknemer is prima in staat te beoordelen of een stuk software dat hij/zij moet gebruiken zijn taak nou wel of niet gemakkelijker dan wel efficienter maakt. De verantwoordelijke manager helaas vaak niet.

Het zijn uiteindelijk de spelers in het veld die er iets van moeten maken. En dan maakt de vorm van de bal wel iets uit, maar het spel is bepalend!

Een bondscoach is zo'n hoge boom die met tegenwind de storm opvangt. En kniekt. En bij succes is de enkele scoorder de ster van de dag. Het gaat ook niet om een momentopname van enkel succes in een statistisch nauwelijks haalbare finale, maar om structureel stabiel voorspelbaar spel. Scherpe analyse is wel dat de mensen op het veld en erbuiten heel anders de situatie overzien.

Vacatures

Stuur door

Stuur dit artikel door

Je naam ontbreekt
Je e-mailadres ontbreekt
De naam van de ontvanger ontbreekt
Het e-mailadres van de ontvanger ontbreekt

×
×