Fred van der Molen beschouwt en becommentarieert het ict nieuws van de afgelopen week. Met deze keer: Waarom klaagt SCO uitgerekend IBM aan? Sombere gezichten na laatste cijfers opslagmarkt? Willen we café of coffeeshop als hotspot?
Waarom klaagt SCO uitgerekend IBM aan?
… Big Blue means Big Bugs. Ruim een maand geleden schreef ik dat Unix/Linux-leverancier SCO met het inhuren van de spraakmakende advocaat David Boies grotere plannen moest hebben dan achterstallige licentiegelden binnenhalen bij wat nalatige Linux-klanten. Maar dat Boies direct computerreus IBM voor het gerecht zou slepen! Tja. Er wordt voorzichtig al gesproken over een claim van 1 miljard dollar. De beschuldiging: IBM zou bewust de waarde van Unix aan het vernietigen zijn door patentrechtelijk beschermde Unix-kennis te dumpen in de openbroncode-gemeenschap (ik vat de volzinnen maar even samen). SCO dreigt zelfs de licentie voor AIX niet te verlengen. Grote woorden, die op zijn minst opmerkelijk zijn na al die jaren zwijgen. Alsof IBM al niet jaren fors in Linux investeert.
Hoewel de verliezen inmiddels sneller verminderen dan de omzet, is SCO in feite een imploderend bedrijf. De aanklacht maakt daarom in eerste instantie een wat desperate indruk. Bovendien staat er ook regelrechte onzin. Zo wordt gesteld dat IBM met zijn Linux-activiteiten ‘bewust’ SCO aan het ondermijnen is. Alsof SCO ertoe zou doen voor IBM; alsof de deconfiture van SCO/Caldera al niet vele jaren aan de gang is; alsof IBM op dit moment nog altijd niet veel meer r&d-inspanningen in de verdere ontwikkeling van AIX stopt dan van Linux.
Dit alles betekent niet dat een rechtszaak geheel kansloos is. Geschillen rond patentrechten zijn een ingewikkelde materie en zelden van buitenaf te beoordelen. IBM heeft zijn Unix-besturingssysteem AIX sinds 1985 ontwikkeld vanuit de AT&T- broncode, waarvan de rechten nu bij SCO berusten. Heeft SCO daarmee iets te zeggen over alle Unix-uitbreidingen die IBM daarna heeft ontwikkeld? Heeft IBM kennis misbruikt die SCO tijdens het Monterey-project (een afgeblazen gezamenlijk initiatief om gezamenlijk een 64bit Unix-voor-Intel-versie te ontwikkelen) heeft ingebracht. Wie zal het zeggen? Het wordt in ieder geval niet duidelijk uit de aanklacht, die geen gedetailleerde beschuldigingen bevat. Gezien de implicaties voor de Linux-industrie en het belang dat IBM daaraan hecht, lijkt me een schikking geen waarschijnlijke route. IBM zal procederen tot het bittere einde of de dwerg SCO gewoon inlijven. Voor de Linux-industrie is dat laatste beter dan een ellenlang proces en een onzekere uitslag. Als IBM tenminste daarna zo verstandig is het Unix-erfgoed in een beheerstichting te stoppen en de SCO/Caldera Linux-distributie uit de markt te nemen of weer af te stoten. Want anders is zowel de Unix- en Linux-gemeenschap nog verder van huis.
Sombere gezichten na laatste cijfers opslagmarkt?
… helemaal niet, de leveranciers zijn allemaal marktleider. Na jaren van groeicijfers van minimaal dertig procent is de markt voor opslagsystemen in 2001 door het putje gezakt. Geheel in lijn met de algehele malaise in de ict-industrie zakte het marktvolume in 2002 nog eens vijftien procent terug. Wie zou denken dat deze cijfers in de industrie tot diep gesomber leidt, komt bedrogen uit. Alle opslagleveranciers hebben wel iets te vieren. In de eerste plaats waren de resultaten beter dan verwacht. Dat viel alvast weer mee. IBM is blij omdat het samen met HP marktleider is geworden met zo’n 25 procent aandeel. Bovendien heeft Big Blue met zijn Shark-systemen goed geboerd ten koste van EMC. HP is ook blij omdat ze sinds de fusie tussen HP en Compaq een echte opslaggigant zijn geworden met eveneens 25 procent marktaandeel. Daarbij hebben ook zij fors terrrein gewonnen op rivaal EMC (11 procent marktaandeel). Dat geldt ook voor Hitachi Data Systems dat zelfstandig 5 procent van de markt bedient en tevens hofleverancier is van HP en Sun wat betreft de zelfstandige raid-schijfopslagsystemen. Het veelgeplaagde EMC tenslotte laat ook een uitbundig persbericht de deur uitgaan. Niet alleen groeide na veel slechte kwartalen de omzet het laatste kwartaal weer flink; EMC kan zich ook als marktleider presenteren in de deelmarkt van netwerkopslagsystemen (san en nas, dat is zo’n 30 procent van de totale opslagmarkt). Het optimisme wordt verder gevoed doordat er net een compleet nieuwe generatie opslagsystemen is gepresenteerd en een licentiegeschil met Hitachi voordelig is afgerond. Lachende gezichten alom. Maar de goedgemutste leveranciers hebben toch ook wel de laatste regels van het IDC-rapport gelezen: De stijging van de opslagverkoopcijfers van het laatste kwartaal is een tijdelijk fenomeen. Verwachting voor 2003: het wordt slechter.
Willen we café of coffeeshop als hotspot?
… Nederland moet kiezen. Deze week heeft Intel Centrino geïntroduceerd. Wie dat heeft gemist zal er spoedig van horen, want er schijnt zo’n 300 miljoen dollar voor de promotie gereserveerd. De Centrino-technologie – bestaande uit een energiezuinige Pentium-M processor, een chipset en een draadloze wifi-module (de volledige integratie van de radiochip is uitgesteld) – moet de computergebruiker een mobiel leven geven. Intel belooft dat we binnenkort wel een vertraging van acht uur op de luchthaven kunnen uitzitten met een computer online op schoot. Een zegen voor de mensheid. Om het mobiele universum vooruit te helpen, investeert Intel zelf maar grootschalig in de aanleg van zogenaamde pwlan’s, publieke draadloze netwerken volgens de wifi-standaard. Intel c.s. zijn nu hard op weg om de grote hotels vol te hangen met basisstations. Maar de horizon ligt verder. In Noord-Amerika wil Intel, samen met Toshiba en Accenture, voor het eind van het jaar een netwerk van tienduizend ‘hotspots’ in de lucht brengen in onder andere hotels en coffeeshops. Via Cometa Networks, een recente ‘joint-venture’ met IBM en AT&T, broedt Intel zelfs plannen uit om een nationaal wi-fi netwerk van de grond te helpen. In Europa investeert Intel onder andere in Engeland. De chipsfabrikant brengt daar samen met LM Ericsson dit jaar het draadloze netwerk The Cloud in de lucht. Die drieduizend hotspots komen daar, ondanks aanvankelijke Amerikaanse bedenkingen, vooral in ‘pubs’. De grootschalige investeringen van Intel in publieke wlan’s zijn zonder meer risicovol te noemen. In diverse Amerikaanse steden hebben de eerste aanbieders hun deuren al weer gesloten. Maar Intel kan de grote investeringen in dergelijke netwerken (nu al zo’n 150 miljoen dollar) altijd nog boeken als marketingkosten voor Centrino. Als er geen aanbod is, ontstaat er immers ook geen vraag.
Fred van der Molen
