Ik moet bekennen dat ik nooit van Verisign had gehoord. Evenmin van Stratton Sclavos, hoewel ik er nu achter ben dat hij betrokken was bij grote fouten in Taligent en GO.
Iedereen is zich ervan bewust dat Microsoft wanhopig probeert controle te krijgen over het Web, daarbij stevig beconcurreerd door Sun en tegengewerkt door IBM, HP en andere bedrijven. Maar ze zijn te laat! Verisign beheerst het Net al; bij het surfen komt u bijna zeker langs een van hun servers. De domeinnaam die u kocht, komt zeer waarschijnlijk van Verisign dat ook de diensten levert die illegale toegang detecteren en bijhouden. Ze leveren ook het merendeel van de servers voor het valideren van transacties met kredietkaarten. Nog belangrijker is de voortdurende uitbreiding van diensten om transacties te verenigen en te sorteren, en ze door te sturen naar de relevante financiële instellingen.
Sclavos is van plan om Verisign het eerste cyberspace ‘nutsbedrijf’ (in de zin van elektriciteits- of gasleverancier) te maken, door alle vervelende en complexe details van internet af te handelen. Dit is uiteraard geen gratis dienst; feitelijk is het een ’tolpoort’ die iedereen passeert wanneer hij het Net opgaat. Je weet nooit wat waar is van de beweringen over internet, maar Verisign zou betrokken zijn bij twee miljard domeinnaamzoekopdrachten per dag, voor 360 miljard dollar per jaar aan webhandel beschermen, en voor 2 miljard dollar per jaar aan kredietkaarttransacties afhandelen. Naar verluidt betaalt Amazon.com bijvoorbeeld 900 dollar aan Verisign voor iedere server die zijn authenticatiesoftware draait. Dat is niet niets. Sun en Microsoft zullen zich de haren uit het hoofd trekken dat ze de controle over het Net hebben gemist!
Achter de schermen levert Verisign ook sterk beveiligde datacentra voor duizenden grote ondernemingen. Het bouwen en draaien van zo’n gespecialiseerd computercentrum is een complexe en dure zaak. Sommige grote Amerikaanse banken hebben zulke centra gebouwd om te ontdekken dat ze een dergelijke service niet aan een ieder konden verkopen, omdat veel potentiële klanten concurrenten waren. Het was verstandig om het edi-model te volgen en de dienst bij een dienstverlener onder te brengen; Verisign won de race.
De beginperiode voor Verisign was moeilijk. Hoewel zijn beveiligingsproduct afkomstig was van encryptiepionier Jim Bidzos, begreep niemand het precies. Concurrenten van Verisign, zoals Entrust en Baltimore, verkopen authenticatie nog als softwareproduct en niet als dienst.
Verisign nam Network Solutions Inc. over, tot ergernis van de internetpuristen. NSI was het bedrijf dat door de regering van de VS was gesponsord om de .com-, .net- en .org-domeinnamen te beheren.
De deal was dat Verisign de kleinere .net- en .org-databases opgaf, maar controle behield over de belangrijke .com. Nu NSI is geïncorporeerd, hebben ze (in het belang van de stabiliteit) ook de goedkeuring om de door de industrie opgerichte domeinnaamregistratiedienst van Icann te controleren. Geen wonder dat internet-puristen zo boos zijn. Het is tegen het principe van internet dat iemand controle uitoefent op de manier van Verisign.
Kan Verisign zo succesvol blijven? De tekenen zijn gunstig. Ze hebben net zo’n sterke monopoliepositie als Microsoft op het gebied van desktopsoftware. Misschien is hun business niet zo’n bron van inkomsten als Microsoft Office, maar ze zijn relatief vrij van de problemen die de dotcoms hebben. Zolang internet bestaat is er vraag naar naamregistratie, en zal e-handel geen progressie boeken zonder beveiliging. Het enige minpunt is de enorme prijs die Verisign voor NSI betaalde, 21 miljard dollar, waardoor ze enkele jaren papieren verliezen leden, maar de echte winsten zijn spectaculair.
Martin Healey, pionier ontwikkeling van op Intel gebaseerde computers en c/s-architectuur. Directeur van een aantal it-bedrijven en professor aan de Universiteit van Wales.
