Bij YouTube wordt elke minuut voor 24 uur aan video ingebracht door gebruikers. Daar zit nog wel eens wat materiaal tussen waar copyright op zit. In het verleden hebben we gezien dat de rechthebbenden dan simpelweg eisen dat de site gesloten wordt. Dat blijkt juridisch niet vaak mogelijk te zijn. Voor een beter resultaat moeten organisaties uit hun tunnelvisie van louter technische of juridische oplossingen komen.
Juridisch kan wel per geval verwijdering worden geëist, maar het is natuurlijk niet praktisch om elke individuele upload te bekijken. Technische bescherming tegen copyrightmisbruik is ook behoorlijk hopeloos. DVD-regiocodes bijvoorbeeld zijn hooguit een kleine hobbel voor een hedendaagse hacker.
Tegenwoordig doet men het volgende. Rechthebbenden, zoals filmmaatschappijen, hebben aan YouTube een zogeheten referentieverzameling gegeven. Dat omvat al het materiaal waarop men rechten heeft. YouTube vergelijkt automatische elke nieuwe bijdrage met deze verzameling. Bij een match wordt het filmpje automatisch verwijderd, en krijgt de inzender een mailtje. Na drie van die mailtjes wordt het account van de inzender verwijderd.
Mocht de inzender van mening zijn dat dit niet terecht is dan kan hij zich daarover beklagen. Dat heeft tot gevolg dat de rechthebbende verplicht wordt om met mensenogen naar het gewraakte materiaal te kijken en een officiele ‘notice and takedown'-procedure te starten.
Op deze manier hebben YouTube en de rechthebbenden de lasten geminimaliseerd. Ook de gebruiker heeft baat bij dit systeem, hij kan het immers betwisten. Dat is vreemd genoeg ook in het belang van de rechthebbende. Het komt namelijk nogal eens voor dat een bijdrage wordt verwijderd op verzoek van de juridische afdeling van de rechthebbende, terwijl diezelfde bijdrage deel uitmaakte van een of andere campagne van hun eigen marketingafdeling.
Copyrightbescherming van digitale goederen kan dus goed werken, maar vergt een subtiele combinatie van technische, juridische en procesmatige maatregelen.
