Managed hosting door True
Deze opinie is van een externe deskundige. De inhoud vertegenwoordigt dus niet noodzakelijk het gedachtegoed van de redactie.

Help! De dokter verzuipt

 

Expert

E D
Iets met ICT, nvt. Expert van voor het topic .

Magistrale verkooptruc is zoals Jort Kelder de werking van de markt uitlegde door aan Matthijs van Nieuwkerk zijn pen, iets van weinig waarde te vragen. En toen Jort deze had vroeg hij aan Matthijs om zijn naam op te schrijven. En hoe verrassend had Matthijs daar een pen voor nodig die Jort hem wel wilde verhuren, voor een belachelijk hoge prijs uiteraard.

Dit voorbeeld lijkt op hoe we tegen sommige data aan kijken. Vaak is deze een wees als er betaald moet worden voor de opslag, maar heeft vervolgens toch vele vaders als het om belangen gaat. Een pen is dan  niet modern, maar schrijft wel eerlijker dan een vork, want digitale ontwikkelingen hebben één ding gemeen, ze produceren een diarree aan data. Nu weet ik niet hoeveel data er uit een scan komt die mij digitaliseert en virtueel in plakjes snijdt, maar dat is vast meer dan een pakketje aandelen waarvoor ik een flink bewaarloon betaal. Toch belasten weinig ziekenhuizen de gemaakte investeringen in opslag door.

Blauwe pilletjes en roze wolken

Ziekenhuizen besteden jaarlijks 5 procent van hun ict-budget aan opslag en met lineaire datagroei van 10 tot 20 procent per jaar zal dit alleen maar toe nemen. Niet alleen omdat specialisten en vakgroepen de neiging hebben om alles op te slaan en niets weg te gooien, maar ook doordat resoluties van alle beelden groter worden en er meer signaalgegevens opgeslagen moeten worden. Overwegend dat er jaarlijks miljoenen geïnvesteerd worden in de archivering van medische data die net als de videobanden thuis op zolder - de specialisten en vakgroepen maken zich ook niet druk over het leesbaar houden - na verloop van tijd ongezien weggegooid wordt is dat een verspilling.

Nu willen we onze medische gegevens natuurlijk niet voor iedereen inzichtelijk hebben, maar we weten ook niet wie er dan wel en wie er nu niet toegang hebben, al ligt de data opgeslagen op al die schijven in ziekenhuizen. Het is hier als met de kosten vooral security through obscurity. Want hoewel we een opt-in krijgen aangaande de uitwisseling van deze gegevens zijn opslag en bijbehorende autorisaties nog op een ander niveau geregeld. Zonder transparantie in audits blijft een discussie over privacy dus als het toezicht op banken, niet echt geloofwaardig.

We hebben trouwens weinig te vertellen over onze ‘corpus virtualis’ die in de archieven begraven ligt doordat niet de patiënt maar de specialist hiervan eigenaar is. Wordt het dus niet eens tijd om na te denken over de vraag: Willen we de handen aan het bed of aan het schijvencabinet? 

Vernieuwing begint bij de ontsluiting

Alle verhalen lezend, cijfers bekijkend en de vele ontwikkelingen volgend wordt ict als medicijn gezien om de kwaliteit van de zorg te verhogen en de kosten ervan te verlagen. Maar als de wijze van opslaan ondanks alle veranderingen niet veranderd (vaak worden er twintig jaar oude systemen gebruikt), dan zou dit weleens ijdele hoop kunnen zijn. Misschien ook wel omdat de leveranciers deze markt gesloten houden. Terwijl de enige logische weg om vernieuwingen en kostenreductie samen te laten gaan samenwerken is. In ieder geval voor de archivering want schaalgrootte en deduplicatie reduceren prijs per GB dan aanzienlijk. Net als dat kosten voor datamanagement zoals het ontsluiten, leesbaar houden en beveiligen in dat geval gunstiger zullen zijn.

Nu is medische data natuurlijk wat anders dan het declaratiegedrag van het management, veel geheimer en gevoeliger. Dropbox is dus geen optie, maar het concept ervan is wel interessant want niet alleen ziekenhuizen slaan medische gegevens op en de mobiliteit van data neemt dus toe.

In een eerdere opinie stelde ik de vraag of alle zorgverleners wel voldoende kennis en kunde van ict hebben om gegevens niet alleen adequaat te beveiligen maar vooral ook om deze efficiënt op te slaan. Een shared storage centrum zou kunnen helpen om de opslagkosten te verlagen en het toezicht te verbeteren. Vooral dit laatste moet niet vergeten worden nu in de overheveling van de zorgtaken ook gemeenten inzicht in medische gegevens gaan krijgen. En eerder waarschuwde College Bescherming Persoonsgegevens dan ook al voor de gevaren van opslag, de ict-kennis aangaande beveiligen van gegevens is bij veel gemeenten namelijk nogal zorgelijk.

Goede heelmeesters en slechte rekenmeesters

Specialisten kunnen goed in vlees snijden maar niet zo goed in de kosten die voor de opslag nog niet eens in rekening gebracht worden. Bij verzekeraars is dit natuurlijk weer precies andersom, die snijden vrolijk in de vergoedingen. En ondertussen kijkt de politiek liever de andere kant op en laat het aan de markt over om het op te lossen. Maar terugkomend op mijn intro legde Jort pijnlijk goed uit waarom dat misschien wat te zorgeloos is, schaapachtige lachje van Matthijs liet zien dat we aan de wolven overgeleverd zijn als we interesse in (ver)werking van gegevens verliezen.

Het wordt tijd dat we de kosten gaan kwantificeren en data classificeren omdat archieven hard groeiende olifanten worden die, mede door onaangepaste wijze van werken steeds meer opslag eten. Tenslotte misbruiken veel ziekenhuizen het back-up proces voor archivering terwijl ze tapes omwille van gemak en snelheid uitgefaseerd hebben. Hopelijk onnodig om te zeggen dat dit tot snel stijgende zorgkosten voor onze ‘corpus virtualis’ leidt, die begraven ligt in archieven omdat delen en samenwerken nog niet in het DNA zit van specialisten en vakgroepen. Misschien wel omdat de kostenvoordelen nog niet inzichtelijk zijn doordat het gebruik niet in rekening wordt gebracht. Tijd om deze verborgen kosten inzichtelijk te maken nu ict als medicijn gezien wordt. 

Dit artikel is afkomstig van Computable.nl (https://www.computable.nl/artikel/4984339). © Jaarbeurs IT Media.

?


Lees meer over


 

Reacties

Ewout,

Dank voor je artikel.

"Terwijl de enige logische weg om vernieuwingen en kostenreductie samen te laten gaan samenwerken is. In ieder geval voor de archivering want schaalgrootte en deduplicatie reduceren prijs per GB dan aanzienlijk. Net als dat kosten voor datamanagement zoals het ontsluiten, leesbaar houden en beveiligen in dat geval gunstiger zullen zijn"

Samenwerken is hier cruciaal. Dit gebeurt nog te weinig waar door het onderling uitwisselen van data ook een crime is.

"Het wordt tijd dat we de kosten gaan kwantificeren en data classificeren omdat archieven hard groeiende olifanten worden die, mede door onaangepaste wijze van werken steeds meer opslag eten. Tenslotte misbruiken veel ziekenhuizen het back-up proces voor archivering terwijl ze tapes omwille van gemak en snelheid uitgefaseerd hebben"

Data classificatie op basis van prestatie en herstelbaarheid is iets wat nog veel te weinig gebeurd. Storage wordt altijd neergezet en tussentijdse healthchecks en aanpassingen worden nog veel te weinig gedaan. Veel organisaties hebben nog te weinig inzicht op dit vlak.



Helder en strak artikel Ewout. Klasse.

Aardig artikel Ewout, het gaat echter voorbij aan de vraag of alles wat bewaard wordt, ook bewaard moet worden.
Medische informatie is onderhevig aan veroudering, een roentgenfoto van 10 jaar geleden heeft vandaag nauwelijks waarde, de mens veroudert namelijk.
Dat geldt ook voor laboratorium-gegevens enz. enz.
Ge-anonimiseerde gegevens kunnen voor onderzoekers interessant zijn dat kan dan uit een ander potje betaald worden.
Vergelijken we de situatie voor de roentgen-afdeling is de omstelling van zilver naar digitaal gepaard gegaan met bepaalde een kostenreduktie zeker nu opslag zo weinig kost, en ook als de kosten reduktie misschien niet zo groot is, dan toch de winst in gebruikersgemak.

Zoals ik al eerder stelde zou samenwerking met nauwelijks 100 ziekenhuizen de kosten voor ICT dramatisch kunnen verlagen maar daar faalt de politiek op ieder denkbaar nivo.

Schitterend !
Het is allemaal niet zo moeilijk, als je het maar duidelijk uitlegt zoals Ewout dat doet.
(dus niet praten over uitleggen zoals de politiek dat doet)

@Jan
Patiëntengegevens worden vastgelegd in het medisch dossier. Artikel 7: 454 lid 3 Wgbo: “Onverminderd het bepaalde in artikel 455, bewaart de hulpverlener de bescheiden, bedoeld de vorige leden, gedurende vijftien jaren, te rekenen vanaf het tijdstip waarop zij zijn vervaardigd, of zoveel langer als redelijkerwijs uit de zorg van een goed
hulpverlener voortvloeit.”

Toelichting bij artikel
Met ‘de bescheiden’ wordt gedoeld op de aantekeningen die de hulpverlener heeft gemaakt over de gezondheid van de patiënt, de uitgevoerde handelingen en andere stukken (bijvoorbeeld brieven)waarin gegevens over de patiënt staan, voor zover noodzakelijk voor een goede hulpverlening. Dit geldt dus voor alle gegevens die door welke hulpverlener dan ook zijn vervaardigd; bijvoorbeeld een arts, verpleegkundige, radioloog , fysiotherapeut.

Minder lange termijn
Met het bepaalde in artikel 7: 455 Wgbo wordt gedoeld op het feit dat de patiënt een vernietigingsrecht heeft.

Langere termijn
Een langere termijn dan 15 jaar is mogelijk als dat redelijkerwijs uit de zorg van een goed hulpverlener voortvloeit. Dit kan bijvoorbeeld van belang zijn in situaties van langlopende en terugkerende geneeskundige behandelingen.

Aanvang termijn
De termijn van 15 jaar gaat lopen vanaf het moment dat de gegevens zijn vervaardigd. Praktisch gezien is het goed om aan te houden dat de termijn gaat lopen aan het einde van de behandeling.

Minderjarigen
Naar de letter van de wet geldt voor minderjarigen dezelfde termijn. In de praktijk wordt de Wgbo ‘ingevuld’ met de aanbeveling om de aanvang van de bewaartermijn van minderjarigen te laten ingaan op het moment dat ze meerderjarig zijn (18 jaar). Zie: p. 33 in “Van wet naar praktijk. Implementatie van de WGBO. Deel 3 Dossier en bewaartermijn. Utrecht, KNMG 2004.”

Voorbeelden
Aan einde behandeling patiënt 25 jaar ->gegevens bewaard tot 41ste jaar.
Aan einde behandeling patiënt 17 jaar ->gegevens bewaard tot 34ste jaar.
Aan einde behandeling patiënt 10 jaar ->gegevens bewaard tot 34ste jaar.

Bewaartermijn medisch dossier in academische ziekenhuizen
Op bepaalde gegevens in academische ziekenhuizen is de Archiefwet van toepassing. Documenten zoals het operatieverslag en uw ontslagbrief moeten 115 jaar bewaard worden.

In de archiefwet is echter een uitzondering te vinden voor academische ziekenhuizen. Zij moeten (delen uit) de patiëntendossiers 115 jaar bewaren. De 115 jaren dienen geteld te worden vanaf de geboortedatum van de patiënt. Dit geldt voor de ontslagbrief, het operatieverslag, het anesthesieverslag, het PA-verslag, het verslag van spoedeisende hulp en bescheiden die gegevens over calamiteiten bevatten.

Ewout, helder artikel wat beschrijft dat de hoeveelheid data een probleem is evenals de autorisatie wie deze data in mag zien.

Daarnaast sterke waarneming dat storage kosten niet doorberekend worden. Je hebt me duidelijk gemaakt dat dit onterecht is zeker gezien de termijn waarop deze data bewaard en bewaakt moet worden.

Zo te zien zijn er geen short-cuts om het goedkoop of makkelijk te maken.

@Ewout
Mooie samenvatting van de wetgeving, maar wat is de praktijk?

Veel dubbel geregistreerde patienten met 2 dossiers, papieren aantekeningen die nooit in dossiers landen omdat artsen ook niet alles willen bewaren.
Roentgenfoto's die uitgeleend waren en nooit terugkomen, minder sinds de digitalisering. En nu bij 2e-lijnzorg zo hier en daar een kapotte vaste schijf of korrupte data na een upgrade om niet te spreken van gegevensdragers die inmiddels niet meer leesbaar zijn.

Wetgeving loopt altijd achter op de praktijk.

@Henri
Shortcuts zullen er vast zijn, vraag is of het nemen hiervan wijs is aangezien het niet een technisch probleem is maar een cultuurverandering. Idee dat opslag goedkoop is lijkt me nogal relatief omdat er naast de prijs van de disk nog wat andere factoren zijn die de prijs bepalen. En niet-Amerikanen kunnen helaas niet (volledig) profiteren van de privacy garanties die in HIPAA zitten. Amazon S3, Dropbox en iCloud zijn bij mijn weten trouwens niet HIPAA compliant.

@Jan
Zeker loopt wetgeving achter, zo hebben we niet zoiets als HIPAA waardoor een discussie over privacy al gauw als over de cloud is omdat we niet weten waar deze begint of eindigt. Teveel wetgeving die niet goed aansluit op elkaar en de ontwikkelingen en je reactie voegt dan ook terecht toe dat de veiligheid van de schijf in het ziekenhuis een schijnveiligheid is waarbij de 'security through obscurity' mede status quo handhaaft.

Korte anekdote van een situatie zo'n 20 jaar geleden.
We werkten nog met PDP's en schijvenpakketten met het formaat van een smal autowiel. De "backup" bestond uit een kopie van die schijf die dan boven op de machine met het origineel lag.
Geen datasafe, geen roulatiesysteem, en alleen de centrale data, bij perifere PC's was meestal niet eens een backup. Let wel, dit was een ziekenhuis.

Dat er wat veranderd is mag ik hopen, alhoewel ik nog steeds ervaar dat bij kleinere bedrijfjes zelfs nu nog een vergelijkbare situatie is, dan zit de usb-stick met de backup in het usb-slot. Ook als ze qua omzet beter met hun data zouden moeten omgaan.

@Ruud
Data classificatie dient niet alleen op prestatie en herstelbaarheid gedaan te worden, de waarde van de data lijkt me hier belangrijker. Neem mijn genoemde voorbeeld van videobanden op zolder maar geen videorecorder meer in de woonkamer, want wat bewaar je eigenlijk en waarom doe je dit?

Nu kun je dus alles bewaren en hoef je niets weg te gooien als de kosten ervan niet in rekening gebracht worden, doorbelasten zorgt volgens mij dus voor een bewustwording bij de afnemers. Begin dus met een prijs aan het putje te geven waarbij het niet alleen om de kostprijs van de schijf gaat maar alle maatregelen om data langere tijd veilig en leesbaar te houden.

P.S.
Naast de zorg heeft ook de overheid er een handje van om niet op de kosten te letten, je betaald daar wel flinke bedragen aan leges maar die inkomsten worden voor heel wat anders gebruikt dan de opslag.

Ewout,
Mee eens dat data in de zorg flink groeit,
Mee eens dat er geen samenwerking en sterker nog vendor lock-in tussen zorgleveranciers is,
Mee eens dat data geclassificeerd moet worden,

Maar wat is je aanvalsplan?

A) Zorgleveranciers gaan op korte termijn NIET samenwerken,
B) SSC voor dataopslag is zeer moeilijk omdat daar hangen veel regels aan vast,
C) Geld voor standaardisatie van ict-middelen is er niet (noch bij ziekenhuizen noch bij ict-leveranciers)

Dataclassificatie, ja! Dit moet iig gebeuren. Zonde voor de kostbare ruimte op je storage,

Kortom, ik denk niet dat de komende jaren hier iets aan gaat veranderen.

Tijdelijke oplossing!
Het is zeer onverstandig om zonder nadenken met de kostbare ruimte op je storage om te gaan. Dat zag Facebook ook al in!

"Facebook gebruikt sinds kort 10,000 Blu-ray disks als opslag van 1 petabyte (met groei naar 5 petabyte) voor haar 'cold' data.

http://www.pcworld.com/article/2092420/facebook-puts-10000-bluray-discs-in-lowpower-storage-system.html

Daarnaast realiseren ze hiermee flinke besparing op de kosten van storage en energie en nog andere zaken in de keten.

Misschien moeten ziekenhuizen ook zo`n voordelige oplossing gebruiken zodat ze meer tijd krijgen voor de zaken rondom samenwerking en "standaardisatie" in de zorg. Want daar zit juist de pijn van de zorg in!

@Reza,
Zorgleveranciers hoeven niet samen te werken, het gaat om samenwerking in opslag en dan met name de archivering. Bezwaren betreffende gebrek aan standaardisatie gaan volgens mij ook niet op omdat data landt op een paar (5+) merken storagesystemen. Enige probleem kan zitten in de back-up oplossingen omdat deze meestal gebruikt worden als archiveringssysteem. Laten we dus ophouden met zoeken naar de verschillen en kijken waar er overeenkomsten zijn. En kijkend naar de cijfers op de laagste laag van de architectuur zijn die er volgens mij genoeg.

Leuk artikel!

Veel mensen hebben er inderdaad geen weet van hoe groot de datastromen zijn die in de gezondheidszorg rondgaan.
Röntgenfoto's is nog maar een klein deel. Wat de denken van MRI, CT en röntgenfilms (bijv. bij dotter-ingrepen)?

Voor het managen van deze beeldstromen zijn er goede mogelijkheden, veelal in de vorm van PACS systemen.

Maar absoluut terecht dat het managen van deze vorm van "big data" aandacht behoeft! Niet alleen aan de kant van de opslag, maar ook de bijbehorende infrastructuur.

@PaVaKe
Dank, PACS data is trouwens gemiddeld zo'n 60-70% van het volume. Vanuit een technische focus zouden hier veel besparingen te behalen zijn als er wat kritischer naar storage protocollen gekeken werd. Dat is dus deels infrastructuur want dit zou net zo goed twee blikjes met een draadje er tussen kunnen zijn.

@ Ewout,

De waarde van de data is zeker van belang.

Ik zie dat altijd als onderdeel van de herstelbaarheid.

Als de waarde laag is, dan hoef je het ook niet super snel weer beschikbaar hebben. Dit heeft dus ook zijn doorwerking op de herstelbaarheid en de manier waar op je het terug gaat halen.

Ik deel je mening dat je op PACS data gigantische besparingen kan behalen. Niet alles hoeft op snelle storage te staan. Het moet natuurlijk wel op een betrouwbaar medium staan. Want als je het een keer nodig hebt, dan moet je het natuurlijk wel terug kunnen halen.

Dataclassificatie is hier dus van groot belang. En als je dit op de juiste manier doet, dan zijn hier vaak besparingen te behalen. Helaas ontbeert het vaak nog aan de juiste kennis om dit effectief doen. Mijn ervaring is dat dit 1 van de meest tijdrovende processen is.

Ewout,
Opmerkelijk dat je je scope in dit geval beperkt hebt tot back-up. Zo ken ik je niet!
Wanneer de samenwerking tussen zorgverleners het fundament wordt dan hebben we de eerste stap richting standaardisatie gezet. In dit kader kan het uitwisselen/delen van informatie en data in de keten, het consolideren van data als voordeel met zich meenemen. Er zijn zeker nog meer andere oplossingen die door je applicatieleveranciers of 3e partijen aangedragen worden waarmee je geholpen wordt dit doel te bereiken. Daarvoor heb je weer standaardisatie nodig om vendor lock-in te voorkomen.
Je zou een aanvalsplan hebben dat gericht is op je doelstelling op korte termijn (omgaan met data/back-up etc) en ook er een dat gericht is op je doelstelling op lange termijn.

@Reza
Zeker zou je verder moeten kijken maar uitgaande van de twee mogelijkheden van waardevermeerdering is een kostenreductie hier het laaghangende fruit. De 'onderstroom' is nu eenmaal makkelijker te verleggen dan de 'bovenstroom' waar alle partijen hun eigen belangen hebben, dat is dus geen tekort aan ambitie maar een teveel aan realiteitszin. Je gaf in eerdere reactie al aan dat optical (WORM) misschien een interessant medium is voor archivering. Dat betekent echter wel dat dus de back-up en archiefstroom gescheiden moeten worden wat nu dus vaak nog niet het geval is.

Betreffende lange termijn, de waardevermeerdering door innovatie geef ik zeker een aantal overdenkingen aan maar vergeet niet dat eigenaarschap van deze data - zie mijn intro - nu dus nogal diffuus is, net als de kosten voor opslag. En terwijl we ons organen kunnen doneren hebben we nog geen zeggenschap over de images hiervan, net als dat we niet weten wie ze nu eigenlijk allemaal kunnen bekijken. Laatste is zeker met NEN 7510 een uitdaging waarbij het volgens mij wederom om de 'onderstroom' gaat - de klok wordt nooit gestolen omdat iedereen er telkens op kijkt - als we het over data hebben die lang bewaard en beveiligd moet worden.

Natuurlijk ben ik niet blind voor de innovaties aan de bovenkant maar zoals ik al aangaf met het voorbeeld van de videobanden op zolder en een harddisk recorder in de woonkamer maak ik me zorgen over de overhead die we straks hebben in migraties van steeds groter wordende data volumes.

Als we het over data hebben ontkom je gewoon niet aan back-up en archief. Dus daar ben ik het helemaal met Ewout eens.

Reza heeft op zich wel een valide punt. Echter is de praktijk vaak anders. Standaardisatie en optimalisatie van medische data is een tijdrovend proces. Hier komt buiten de technologie ook een hoop politiek kijken. Praktijk wijst uit dat er tijdens de transitie vaak data dubbel opgeslagen wordt. Dus de data neemt dan juist toe. Mijn ervaring is dat dit proces jaren duurt. Hier komt veel historische data om de hoek kijken. En dit is niet 1,2,3 samengevoegd en gemigreerd. Vaak blijven legacy omgevingen juist nog jaren in de lucht omdat men bang is iets kwijt te raken. En als het dan uiteindelijk gelukt is, is de infrastructuur al weer bijna afgeschreven.Dus het is makkelijker gezegd dan gedaan.

Zaak hier is om slim met je je data om te gaan. Zorg dat het in het meest optimale formaat opgeslagen wordt. Besteed veel tijd aan data classificatie ( prestatie/herstelbaarheid/belangrijkheid). Zo zorg je er voor dat je je data ook op de meest kosten effectieve manier opslaat. Denk na over de toekomst. Hoe kan ik in de toekomst migreren? Hoe flexibel ben ik? Zo voorkom je de welbekende vendor lockin waar Reza het al over had.

Maar ja in de praktijk blijkt dat dit hele proces het ondergeschoven kindje in de organisatie is. Hier ligt dus nog een schone taak voor ons allen.

Ewout:
Ondanks je schrijfstijl die niet (voor me) altijd duidelijk en toegankelijk is, vind ik je reactie als een goede aanvulling. Deels ben ik er mee eens en dat heb ik al eerder in mijn 1e reactie aangegeven.

Misschien dit artikel en de reacties kunnen verder mijn punt verhelderen.

(http://www.computable.nl/artikel/opinie/development/4981219/1277180/zorgapps-en-epd-zijn-niet-te-koppelen.html#4984515)

@Ruud: Ook een mooie aanvulling.Tnx

Dat de wil om te veranderen wel aanwezig is lijkt evident. Maar volgens mij is de wil om niet te veranderen vele malen groter.

En als patiënt zijnde zou ik graag wel zelf willen aangeven wat er over mij opgeslagen zou worden omdat ik daar immers uiteindelijk ook de kosten voor mag dragen.

@ Johan,

Je haalt een leuk punt aan.

Ik zie meer een tussenoplossing waar in de patient zelf toestemming kan geven wie wat kan zien. En het lijkt mij ook zinvol dat de patient kan zien we er allemaal naar zijn gegevens gekeken heeft.

Ik ben ook erg benieuwd hoe jij dit ziet.

@Reza
Ik moest even meerdere malen lezen wat je als reactie geschreven had, je schrijfstijl is niet altijd duidelijk en toegankelijk voor mij;-)

Dus... bedoel je soms zoiets: http://www.medischegegevens.nl/

Zoals Johan aangeeft is de wil om niet te veranderen inderdaad nog weleens groter dan wat er technisch allemaal al mogelijk is. Dit mede doordat de kosten nog niet doorbelast worden en verandering komt dan ook nooit vanzelf, er moet gewoon een noodzaak voor zijn. Dat kan bijvoorbeeld een kostenreductie in de opslag zijn waarbij centrale opslag een aantal voordelen biedt in zowel schaal als beveiliging. Want zoals Jan in reactie (dd. 31-1-2014 19:35) aangeeft kost opslaan van al die kopieen ook geld wat misschien goed is voor de winst van storage leveranciers maar slecht voor onze portemennee.

Nu kwam vandaag Rob Hilterman, CTO bij Hitachi Data Systems met een soortgelijke opinie over de kosten van opslag. Helaas bleef hij onduidelijk over andere kosten dan aanschaf in genoemde TCO berekening en leek hij vooral uit te gaan van de levensduur van het opslagsysteem zelf in plaats van de data. Nu vraag ik me af of zo'n berekening nut heeft als er geen doorbelasting is, ik ga liever uit van kostenbeheersing en begon daarom deze opinie met de magistrale verkooptruc.

Vacatures

Stuur door

Stuur dit artikel door

Je naam ontbreekt
Je e-mailadres ontbreekt
De naam van de ontvanger ontbreekt
Het e-mailadres van de ontvanger ontbreekt

×
×