Microsoft dient als softwarereus veel andere leveranciers van programmatuur tot lichtend voorbeeld. Die gidsfunctie doet het slechtste vermoeden voor (eind)gebruikers als het gaat om licentiestructuren. Waarschijnlijk wegen de softwarefabrikanten de voor- en nadelen af van Microsofts onlangs ingevoerde licentiepolitiek, waarbij een systeem van opwaarderingen is vervangen door een abonnementenstructuur. Best kans dat zij Microsoft de kastanjes uit het vuur laten halen. Autodesk bijvoorbeeld is inmiddels ook al zo ver dat een abonnement mogelijk is.
Wat is er aan de hand: (eind)gebruikers zijn al die opwaarderingen beu, zeker als die nauwelijks nog bruikbare functionaliteit toevoegen. De kans is levensgroot dat velen geen opwaarderingen meer kopen of meer versies overslaan dan voorheen. Dat betekent minder omzet bij de softwareleveranciers. De abonnementenstructuur lost dit inkomstenprobleem op, maar roept een uitgavenprobleem aan de andere kant op. Dat gebruikers hiertegen te hoop zouden lopen, was te verwachten, zeker als de abonnementen (veel) meer kosten dan de opwaarderingen kostten.
Het is dan ook merkwaardig dat volgens Microsoft de wens van de gebruikers heeft geleid tot de nieuwe licentiestructuur. Het opwaarderingsysteem was in de loop der jaren immers ondoorzichtig geworden. Terecht dat gebruikers daarover klaagden. De oplossing zou zijn geweest de opwaarderingstructuur weer helder te maken. In plaats daarvan zet Microsoft een geheel ander systeem neer onder het mom dat de gebruikers dit willen. Die willen juist meer vrijheid en niet opgesloten zitten in een contract (lees: abonnement) met een leverancier.
