Eindelijk is het zover: het Millennium-probleem staat op de internationale politieke agenda. Hoewel de Russen altijd ware kunstenaars zijn gebleken waar het zeer efficiënt programmeren betreft, maken de Britten zich ernstige zorgen. Zij vragen zich af hoe ze in het oosten de millenniumbug aan denken te pakken die ligt verscholen in de programma’s waarmee zij hun kerncentrales aansturen.
Het is een reële vraag omdat wij na Tsjernobyl maar al te goed weten dat veel Russische installaties kwetsbaar zijn en de gevolgen desastreus. Daarnaast weten wij nog één ding zeker. De Russische economie ligt al jaren achtereen aan de beademingsapparatuur van het Internationale Monetaire Fonds en de Wereldbank. Als het probleem al onderkend wordt, dan is er nog geen geld om het aan te pakken.
Het is een mooi voorbeeld van wat met een beetje creativiteit tot de ketenproblematiek van de millenniumbug mag worden gerekend. Wij kunnen onze zaken wel aardig voor elkaar hebben, maar heb je daaraan als onze buurman de boel in het honderd laat lopen? Net als Internet hebben ook radioactieve wolken geen enkel respect voor nationale grenzen.
Het is te prijzen dat de Britten dit probleem hebben benoemd en steun toezeggen. Ik vrees alleen dat er meer nodig is dan een blik vol Engelse programmeurs. Het zou geen kwaad kunnen wanneer de veiligheidsraad van de Verenigde Naties met een programma komt om de uitgeputte economieën in deze wereld de helpende hand te bieden.
