Goed artikel, herkenbaar ook.
mbt tot onderstaande quote:
 
"Wat als we het niet meer als een strijd zien, maar als een spel? Door uit de overlevingsmodus te komen en het geheel als spel te zien, kunnen we ook het speelveld en de spelregels tot ons laten doordringen"
 
Juist op dit punt ben ik benieuwd naar hoe dit 'spelen volgens de spelregels' dan in zijn werk zou moeten gaan, hoe mensen in deze modus kunnen komen. Een verwijzing naar meer informatie hierover zou meer dan welkom zijn!

De spelers zijn de projectleider of de programmamanager, de architect of het middelmanagement. Deze spelers zouden elkaar de ruimte voor andere standpunten moeten gunnen en hun eigen rol (of dat nu de rol van principieel of opportunist is) vanuit dat gevoel van ruimte kunnen spelen. De rol van het middelmanagement lijkt het meest op die van een voetbaltrainer. Zij overzien zowel de ontwikkeling van projecten als de dagelijkse uitvoering. Zij zitten in stuurgroepen van projecten en hebben belang bij een beheersbare uitvoering. De vraag is: kunnen zij zich verheffen boven het opportunisme dat leidt tot een onbeheersbare uitvoering of de principi�le blokkade tegen ongewenste veranderingen? Oftewel, kunnen zij de nodige ruimte en respect geven aan beide partijen zodat de discussies op de werkvloer gaan over het verbeteren van de bedrijfsvoering in plaats van over het gelijk van de een of de ander?
 
Uiteindelijk horen we allen dankbaar te zijn voor de inbreng van de ander; door de dialoog aan te gaan met je tegenpool, word je beter bewust van jouw eigen opstelling. In plaats van de energie te steken in het expliciet maken van de tegenstelling kunnen we ons dan ineens richten op een samenwerking. De dialoog maakt uiteindelijk dat beide partijen in de discussie naar de argumenten van de ander moeten luisteren, ze begrijpen en op hun waarde schatten. Als gevolg kunnen beide partijen hun argumenten beter formuleren. Het is eigenlijk heel menselijk: Ga uit van het goede in ieders standpunt, weeg het op waarde en behandel het met respect.
 
Het is helemaal niet taboe om af te wijken van je principes, als je weet dat het principieel beoogde doel nog steeds bereikt wordt. Het dient wel een win-win situatie voor beide partijen. Drie belangrijke afwegingen die naar mijn mening bij iedere bijstelling gemaakt moeten worden zijn:
 
- Kan het eenvoudiger? Het kan zijn dat de vertaling van de architectuur in de context van een project nieuwe inzichten oplevert die in de architectuur verwerkt kunnen worden als aanpassingen in de architectuur.
 
- Zal het aangepaste systeem echt gebruikt worden? Vaak genoeg leveren de compromissen die bereikt worden bij een scopebijstelling van een project helemaal geen werkbare situatie meer op.
 
- Is er niet een geheel ander alternatief? Architectuur geeft ons de weg naar een visie. Soms zijn bepaalde wegen nog niet goed in kaart gebracht, soms blijken wegen anders te lopen dan verwacht.