Uitgerekend op de dag dat ik begon als hoofdredacteur van Computable maakte Blauw Research begin deze maand bekend dat de helft van de ervaren ict’ers geen toekomst meer ziet in de branche. Ik had mezelf zo’n allereerste dag ander nieuws gegund. Het onderzoeksbureau is echter onverbiddelijk: veel ervaren automatiseerders overwegen de branche te verlaten, en van de ict-studenten, nog niet eens begónnen, denkt 48 procent erover zijn heil elders te zoeken.
Was ik volgens de onderzoekers hoofdredacteur geworden van een vakblad voor een markt in doodsnood? De ict-malaise is me niet onbekend en ik weet dat het arbeidsklimaat in de branche onder de huidige economische ontwikkelingen nog steeds verslechtert. Als journalist realiseer ik me bovendien de schadelijke gevolgen van het feit dat de media voortdurend en bij herhaling vooral negatief over ict publiceren. Dat het zó ernstig is als Blauw me op mijn eerste werkdag presenteerde, had ik echter niet verwacht.
Het rotgevoel heeft gelukkig maar een paar dagen geduurd. Ik ben de afgelopen twee weken razendsnel wijzer geworden, vooral omdat ik zo snel mogelijk kennis maak met de praktijk. Ik ga erop uit, schudt handen, wissel stapels visitekaartjes uit en heb vooral veel geluisterd. Die eerste kennismaking leverde me iets belangrijks op: vrijwel overal ontmoet ik optimisme. Nog wel met slagen om de arm en soms met veel mitsen en maren, maar toch.
De toekomst kan ik niet voorspellen, maar ik ben er wel van overtuigd geraakt dat de ict uit de puberteit is. De branche is volwassen geworden. Niet zonder slag of stoot, en nog lang niet alle moeilijkheden zijn overwonnen, maar er gloort wél perspectief. Dat geeft me een goed gevoel. < BR>
