De doelstelling van het Rijk om volgend jaar 65 procent van de publieke dienstverlening via internet af te handelen, is voor ruim 40 procent van de gemeenten niet haalbaar. Dat blijkt uit onderzoek van Cascadis.
Cascadis, de landelijke beroepsvereniging voor webmanagers en contentbeheerders bij de overheid, hield met behulp van Parantion de enquête ‘Hoe scoren gemeenten in het kader van de elektronische dienstverlening in 2007’ onder gemeentelijke webfunctionarissen. De vereniging presenteerde de resultaten van dit onderzoek naar de 65 procents-norm op zijn Najaarsdag in Wijchen afgelopen woensdag. Een van de bevindingen is dat 42% van de gemeenten in 2007 niet aan deze norm zal voldoen. Bijzonder is dat vooral gemeenten tot 50.000 inwoners somber zijn over het halen van de norm.
Voorts komt naar voren dat 43 procent van de respondenten zich ontevreden toont over de voortgang en ontwikkeling van hun gemeente met betrekking tot de publieke e-dienstverlening. Als belangrijkste redenen worden gebrek aan tijd en vertraging in de techniek genoemd. In het algemeen blijkt dat ruim 30% van de ondervraagden de digitale dienstverlening in zijn gemeente niet goed geregeld vindt, vanwege het ontbreken van voldoende middelen (geld, medewerkers). Ruim 52% is dezelfde mening toegedaan, maar signaleert inmiddels verbeteringen.
Kloof
Volgens Cascadis bevestigen de resultaten van het onderzoek de kloof die er bestaat tussen de plannen van de rijksoverheid en de daadwerkelijke gemeentelijke uitvoering ervan. De studie laat zien dat bijna 80 procent van de gemeenten zich nog in de beginfase bevindt van de elektronische dienstverlening. De vereniging vraagt zich dan ook af of deze overheden op korte termijn in staat zijn om aan te kunnen sluiten op landelijk geïnitieerde basisvoorzieningen zoals DigiD, GBA en het Burgerservicenummer. De digitale snelweg waar het Rijk van droomt, is in de ‘binnenlanden’ vooralsnog niet meer dan een analoog landweggetje, luidt haar conclusie.
Cascadis roept op tot betere samenwerking tussen Rijk en lokale overheden. De rijksoverheid produceert teveel nota’s en rapporten en kijkt te weinig om naar de praktische uitwerking. Achterblijvende gemeenten zouden bijvoorbeeld meer aandacht moeten krijgen. “Geef aan welke mogelijkheden er zijn en breng in kaart wat deze gemeenten kunnen doen om een inhaalslag te maken,” aldus een aanbeveling uit het rapport. Overleg tussen de rijksoverheid en beroepsorganisaties als VIAG en Cascadis kan helpen om de afstand tussen beleid en uitvoering te verkleinen.
Ook vraagt de beroepsvereniging om een onderzoek naar de mogelijkheden van bindende afspraken over ict-aangelegenheden. Nederland heeft geen cultuur van afdwingen, constateert zij, maar zo’n houding is wel in tegenspraak met de ambities rond de e-overheid. Daarnaast bepleit Cascadis ervoor dat ‘e-government’ beter wordt ingekaderd in de politieke top, zoals dat in andere Europese landen wel gebeurt. Hierdoor is sneller resultaat te boeken. Niet voor niets krijgt de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO), die per 1 januari 2007 de zorgtaken voor een deel bij de gemeenten neerlegt, meer prioriteit dan het digitale loket. De WMO krijgt wel de rugdekking die de 65 procentsnorm mist, stelt de vereniging.
