Thuiswerken en op de kinderen passen is een heel slechte combinatie. Helemaal als je pas gekochte computer niet doet wat hij zou moeten doen. Dus dan maar de helpdesk bellen. Nu had ik laatst gelezen dat een kwart van de mensen bij voorbaat al geïrriteerd raakt als ze contact op moeten nemen met de helpdesk. Dat vind ik altijd leuk om te lezen, want dan denk ik: zie je wel, ik ben niet de enige! We moeten ons gaan verenigen. We gaan acties bedenken, bedrijven boycotten en hebben één keer per jaar een gezellig uitje.
Helpdesks zijn een bron van irritatie. Dat begint al bij de naam: helpdesk. Ze helpen je namelijk helemaal niet. Ze helpen het bedrijf dat je belt. De gemiddelde helpdesk is ook niets anders dan een telefoondienst die noteert wie er gebeld heeft en met welk probleem. Hier helpen ze mij niet mee want ik weet wie ik ben en welk probleem ik heb. Gelukkig krijg ik een callnummer. Wat ik hiermee kan? Als u vragen hebt over uw call, dan kunt u refereren aan uw nummer. Ik heb geen vragen over mijn call, ik heb een probleem. Ja, maar dat wordt doorgestuurd naar de tweedelijns. Waarom is er een tweede lijn? Zit er op de eerste lijn niemand die mij kan helpen?
Ik hoorde laatst een manager van een helpdesk zeggen dat zijn klanten zulke stompzinnige vragen stelden en dat ze beter opgevoed moesten worden. Het bedrijf leverde geen slechte dienstverlening. Nee, de klant moest op cursus. Laat die telefoondienst lekker zelf op cursus gaan, zodat ze mijn vraag direct kunnen beantwoorden.
Oh, wat mijn probleem was? Ik had geen internetverbinding. Maar het blijven schatten van kinderen.
