Pfoe, bijna geen tijd gehad om dit stukje te schrijven. Het is nogal druk op de redactie omdat de ene collega nog met vakantie is, een tweede ziek en nummer drie op meerdaagse perstrip. Bovendien gaat de telefoon om de haverklap en zit de inbox bomvol mailtjes die op antwoord wachten. Het blad moet gevuld, net als die van volgende week. Maar vergeet ook de site niet, dagelijks aangevuld met het laatste nieuws. Ja, wij redacteuren hebben het maar er maar druk mee.
Als ik recent onderzoek uit Canada mag geloven, is onze werkdruk echter niets vergeleken met die van ict’ers. Zij moeten continu hun vaardigheden opkrikken en tegelijkertijd acute ict-problemen oplossen. Dat levert zo’n lading stress op, dat veel ict’ers die te lijf gaan met de meest basale emoties. Ze zoeken steun onder hun collega’s, doen alsof hun neus bloedt of nemen gewoon hun verlies, om er maar vanaf te zijn. Ik benijd ze niet. Het zijn noeste werkers die vaak ondergewaardeerd worden. Zij verdienen een management dat de werkdruk onderkent en er ook actie op onderneemt.
Zelf geven de Canadese onderzoekers enkele weinig waardevolle tips voor de ict-manager. Van die tips waarmee je de stressende ict’er alleen maar met een kluitje verder het riet in stuurt. Zoals het hernoemen van het jaarlijkse ict-bootcamp naar bijvoorbeeld themaparken, vanwege de negatieve bijklank. En, roepen ze, let bij sollicitatiegesprekken beter op de persoonlijkheid van een kandidaat. Hoe optimistischer de aankomende ict’er, hoe meer hoop er voor hem/haar is in de toekomst. Hij/zij moet natuurlijk de werkdruk kunnen relativeren, in de avonduurtjes kennis willen bijspijkeren en de volgende dag zonder morren aan de volgende major bug beginnen. Tja, zo ken ik er ook nog wel een paar.
En u maar ploeteren. Zullen we dan maar weer aan de slag gaan? Uw volgende probleem wacht vast met smart op u.
