Theory of constraints

Herinnert u zich nog de discussie of je voor best of breed software of toch voor een standaard suite zou moeten kiezen? Met de huidige overnames lijkt die vraag zo´n beetje beantwoord. En dan heb ik het niet alleen (en zelfs niet in eerste instantie) over de overname van BO door SAP of Hyperion door Oracle, maar met name over de koop van Spotfire door Tibco en de gesprekken die er nu lopen tussen QlikTech en Microsoft. Voor organisaties die toch nog aan best of breed blijven vasthouden wordt de keuze een beetje beperkt…

Maar betekenen al die overnames nou ook dat we als BI beter in staat zijn om optimaal tegemoet te komen aan de wisselende behoeftes van de business? Dat een nieuwe informatievraag snel genoeg kan worden beantwoord en een wijziging in de bestaande informatievoorziening naar volle tevredenheid van de business wordt gerealiseerd? Ok, in eerste instantie moet al die overgenomen software worden gepositioneerd, gecombineerd en deels ook geintegreerd. Maar gaat dat eindresultaat vervolgens helpen om sneller en flexibeler de business te bedienen? Eerlijk gezegd heb ik daar een hard hoofd in. De ervaring leert dat het bij dit soort processen eerder gaat om de vraag: wat houden we overeind en welke ´dubbele´ functionaliteit moet het veld ruimen, dan dat er vernieuwende concepten uitrollen.

Maar als we het dan toch hebben over de snelheid en flexibiliteit van het BI-apparaat: techniek en technologie zijn in de meeste gevallen niet eens meer de beperking. Die is inmiddels verschoven naar de organisatie en inrichting van BI. Hoe laten we de aanwezige BI-capaciteiten betekenisvol met elkaar samenwerken. Vandaar de groeiende interesse in onderwerpen als data governance, architectuur en BI competency centers. Zie hier de Theory of Constraints in werking. Los je de ene beperking op, meldt zich al de volgende. Heeft iemand enig idee wat de beperking wordt nadat we organisatie en inrichting in de knip hebben?

 

 

 

 

 

 

Paul van der Linden