De kijk van Van Eijk: Collateral damage

Waar ik wel eens moe van word is stoere bestuurderstaal. Die staat stijf van de goede intenties, maar heeft regelmatig grote afstand tot de werkelijkheid op de werkvloer. De mode van de dag staat haaks op die van de andere dag. Dat is nog niet eens het ergste, als daarmee maar niet regelmatig het tegendeel werd bereikt van wat men bedoelde. Een paar voorbeelden.

In een grote organisatie liep een fors programma met veel projecten. Wat het ene project deed kon zomaar invloed hebben op meerdere andere projecten. Geen wonder dus dat de bestuurders een grote nadruk legden op samenhang tussen die projecten. Het zal iedereen duidelijk zijn dat daar wel wat overleg voor nodig was. Nou, niet voor iedereen was dat helder. U kunt zich voorstellen dat de projectleden tamelijk gepikeerd waren toen men uit de bestuurskamer het verwijt kreeg dat er zoveel intern werd gekletst.

In een andere organisatie eiste men van de ontwikkelingsprojecten doortastend handelen en snel resultaat. Men gaf ze ook het budget dat daarbij hoorde. Het te verwachten gevolg was dat de projectleiders zich zo snel als mogelijk ontdeden van knellende randvoorwaarden die de organisatie stelde. Servers die niet snel genoeg uit het normale bestelproces kwamen werden bij de winkel op de hoek aangeschaft. Bij de keuze van ontwikkeltools was de vaardigheid van het projectteam van meer belang dan de geschiktheid voor de beheerorganisatie.

Hinderlijke bureaucratie

Conformeren aan de ict-architectuur die de organisatie hanteerde werd als hinderlijke bureaucratie beschouwd. Het gevolg laat zich hier raden. Een leuke applicatie werd opgeleverd, maar de ‘collateral damage' was groot. Er moest een aparte beheerorganisatie voor opgezet worden. Elke koppeling met een andere applicatie bleek keer op keer weerbarstig, en zelfs het uitfaseren van de applicatie na een paar jaar werd een lijdensweg. Artsen zouden zeggen: operatie geslaagd, patiënt overleden.

Krachtige taal roept vaak bewondering op. Eindelijk iemand die zegt wat er moet gebeuren. Maar pas op met het vragen om compromisloze beslissingen, je zou ze maar zo kunnen krijgen.