End-of-life-applicaties: probleem of kans?

In veel organisaties speelt modernisatie van het applicatielandschap; vaak uit kostenoverweging, soms door procesharmonisaties of maatregelen om de slagkracht in de markt te houden of soms simpelweg omdat de techniek verouderd is. In het merendeel van de gevallen zorgen technische en organisatorische veranderingen ervoor dat de business continuïteit in gevaar komt. Applicatiebeheerders worden gehinderd om nieuwe technologie in te gaan en zien hun werk op termijn eindigen en gaan weg. Externen worden alvast uit het beheerteam gehaald omdat de wijzigingen op de bestaande applicaties geminimaliseerd worden. In bijna alle gevallen dreigt cruciale kennis verloren te gaan die, al dan niet tijdelijk, nog nodig is om de bedrijfsprocessen te ondersteunen. Het uitbesteden van het applicatiebeheer op de end-of-life-applicaties biedt een oplossing. Het gaat echter niet alleen over ontzorgen, het biedt ook kansen voor de organisatie en de leverancier. Beheer uitbesteden tegen substantieel lagere kosten speelt geld en resources vrij om de modernisatie van het applicatielandschap mogelijk te maken.

Veel organisaties worstelen al geruime tijd, vaak al jaren, met end-of-life geoormerkte applicaties. De kredietcrisis maakt het probleem rond end-of-life alleen nog maar groter; externe en interne personeelsreducties dwingen bedrijven om afscheid van personeel te nemen en zorgt voor een echte boost naar end-of-life-beheer. Veel ict-afdelingen zouden graag het huidige momentum willen gebruiken om te investeren in nieuwe technologie, maar de veelal complexe migratietrajecten om de nieuwe doelarchitectuur te bereiken, vaak al langer geleden gepland en gestart, hebben de neiging om alleen voortgang te boeken op de momenten tussen economisch hoogtij en laagtij. Immers, in goede tijden worden resources ingezet voor nieuwe markten en producten. In slechte tijden worden de investeringen bevroren en projecten stilgelegd.

Lean beheer

End-of-life-beheer kenmerkt zich door change-preventie. In tegenstelling tot normaal beheer moet er bij end-of-life-beheer voor worden gezorgd dat alleen de echte 'must-have' changes nog worden aangebracht en het applicatiebeheer dus tot een minimum wordt teruggebracht. Aangezien meestal parallel een nieuwe omgeving wordt opgebouwd, is het risico reëel dat alle wijzigingen dubbel worden uitgevoerd of dat er wordt gestart met een backlog aan changes op de nieuwe omgeving.

Uitbesteding van end-of-life-beheer aan een gespecialiseerde leverancier kan bovenstaande problematiek beheersbaar maken. Juist daar kan fractionele capaciteit ten behoeve van end-of-life-beheer efficiënt worden toegepast. End-of-life-beheer vergt echter een constante stroom van (nieuwe) end-of-life-contracten. Alleen dan kan economy-of-scale worden bereikt en kunnen ook kleinschalige omgevingen van een goede service worden voorzien. Hier snijdt het mes dus duidelijk aan twee kanten: een geborgde continuïteit tegen lage kosten is mogelijk door een goede utilisatie van resources.

Verbouwen onder architectuur

Zoals wel vaker het geval bij een verbouwing moet het (ict-)huis bewoonbaar blijven. Dit vergt een constante afstemming en tijdelijke maatregelen om de woonfunctie overeind te houden. Migratietrajecten vergen een goeddoordachte planning, met meerdere overgangsmomenten, tijdelijke voorzieningen, interface aanpassingen en vrijwel nooit een big-bang-uitschakeling van de oude omgeving.

Uitbesteding van end-of-life-beheer maakt enerzijds interne capaciteit vrij en anderzijds kan het werk dat overblijft goedkoper worden uitgevoerd. Hierdoor komen budget en capaciteit beschikbaar om te investeren in de migratie zonder dat de kosten omhoog gaan. Daarnaast is en wordt cruciale kennis geborgd. Deze kennis kan slim worden aangewend om de migratie een boost te geven. End-of-life: een probleem of juist een kans?