De kijk van Van Eijk: Déjà vu

Momenteel help ik mee met het maken van een cursus over cloud computing. Wat daar ook bij gaat horen is een examen en een certificaat. Terwijl we hier mee bezig waren kreeg ik ineens een heel sterk déjà vu.

Certificeringen hebben we natuurlijk vaker gezien. Zo heeft een bekende routerfabrikant uit het zuidwesten van de Verenigde Staten er verschillende. Bij sommige daarvan wordt zelfs je volgnummer bijgehouden. Hoe lager het nummer van je certificaat, hoe eerder je het hebt gehaald, en hoe meer status je er aan mag ontlenen. Bovendien kun je dan les gaan geven, en examens afnemen. Ik blijf dan alleen wel zitten met de vraag: van wie heeft nummer 1 nu eigenlijk zijn certificaat gekregen? En als die er zo veel verstand van heeft, waarom heeft die zelf dan geen certificaat?

Ik zal nooit weten hoe het precies zit, want ik heb die certificaten niet. Ik heb eigenlijk geen it-certificaten, behalve dan dat van de AMBI module I-1 dat ik ruim dertig jaar geleden haalde. En ik ben weliswaar afgestudeerd, maar niet in de informatica, ook al heb ik lesgegeven aan studenten informatica.

Een jaar of tien terug, op het hoogtepunt van de dotcom-bubble, moest ineens iedereen in het bedrijf waar ik werkte ‘e-business' gecertificeerd worden. Nou waren mijn directe collega's en ik al aan het pionieren geweest op het gebied van e-business, maar dat mocht niet baten. Ook wij moesten de hele cursus en het examen doen. Het waren heel veel PowerPoint-platen. Geloof het of niet, maar op een bepaald moment zag ik platen voorbij komen die me bekend voorkwamen. Inderdaad, ik had ze zelf gemaakt.

Het plezier daarover was van kortstondige aard, en sloeg om in schrik toen ik me realiseerde dat er ook nog een toets kwam. In die toets zouden vragen zitten. Die vragen had ik niet zelf gemaakt, maar waren bedacht door de cursussamenstellers. En daarom maakte ik me zorgen. En niet ten onrechte, ik heb het examen op het nippertje gehaald.