Een vriend van ons wordt vijftig, en we mochten een toepasselijk liedje uitzoeken. Het werd ‘Nel blu, dipinto di blu’, dat iedereen beter kent als ‘Volare’ en nog steeds moeiteloos kan mee neuriën. Ik koos voor dat liedje omdat het ongeveer even oud is als hij, en dezelfde optimistische levensvisie uitstraalt.
Het liedje werd beroemd na een uitvoering op een van de eerste Eurovisie songfestivals, en is onlangs nog als een van de beste Eurovisie songfestival liedjes aller tijden gekozen.
Wat maakte "Nel blu, dipinto di blu" als liedje zo populair in al die jaren? De oneindige blauwe hemel waarin de zanger zich met zijn geliefde waant, staat ook voor vrede, vooruitgang en nieuwe mogelijkheden. In de jaren vijftig was Europa aan het herstellen van decennia van rampspoed en oorlog. Nieuwe niveaus van welvaart kwamen binnen bereik, en de eerste voorbeelden van Europese eenwording werden zichtbaar. Allerlei nieuwe techniek werd geïntroduceerd, zoals straalvliegtuigen, ruimtevaart, en satelliet communicatie. In die geest werd het Eurovisie songfestival opgezet om Europa te verenigen rond een amusementsprogramma en tegelijk de grenzen van de techniek van live televisie te verkennen.
Deze technologische heilsfantasieën waren overigens niet nieuw. Na de uitvinding van de radio, ongeveer honderd jaar geleden, werd ook gedacht dat deze communicatie technologie een einde zou maken aan alle misverstanden, en daarmee aan alle oorlog. Dat is niet helemaal gelukt.
Tegenwoordig hebben we het Internet en de sociale netwerken, die weer nieuwe en verdergaande middelen van communicatie brengen. Weer zijn er fantasieën over eeuwige vriendschap en economische voorspoed. En weer zijn er teleurstellingen. Zo heeft Mark Zuckerberg, de oprichter van Facebook, behalve 500 miljoen vrienden ook heel wat vijanden, blijkt uit de recente film over hem.
En het Eurovisie songfestival heeft nu ook te veel vrienden. Het is jaren geleden dat Nederland een kansje maakte. Het wordt tijd dat we die Oost-Europeanen eens een lesje gaan leren.
