Sinds we van plan zijn de nieuwe privacywetgeving GPDR in te voeren, zijn we erachter gekomen dat we het recht hebben om vergeten te worden. Zelf wist ik dit al sinds mijn middelbareschooltijd. Veel meisjes maakten namelijk toen al gebruik van het recht om mij te vergeten.
Vroeger maakten men zich daar niet druk om. Je wilt toch juist herinnerd worden? Van veel historische figuren weten we veel omdat daar dingen van bewaard zijn gebleven. Zo weten we bijvoorbeeld veel over Vincent van Gogh dankzij de brieven aan zijn broer Theo. Deze brieven zijn allemaal bewaard gebleven. Zonder haar dagboek hadden we nooit van Anne Frank gehoord. Ik geloof niet dat ik het moet wagen om fragmenten van de dagboeken van mijn twee dochters op Facebook te zetten. Ik denk dat ze dan beide ook gaan onderduiken
Niks op papier
Daarom denk ik dus dat onze generatie grotendeels vergeten gaat worden. Nu schrijven we namelijk niks meer op papier. We vertellen het elkaar via de telefoon, app of we posten het op social media. We denken allemaal dat computers alles onthouden, maar in veel gevallen gaat papier veel langer mee. Zo gaan ze bijvoorbeeld veel langer mee als al mijn foto’s van voor 2005 die ik op 75 dvd’s heb gezet. Die kan ik nu niet meer bekijken omdat ik geen dvd-speler meer heb.
Het kan erger. Zo had een man in Wales 7500 bitcoins en had hij de persoonlijke sleutel (private key), die zijn bitcoin-portemonnee kan openen, op zijn harde schijf staan. Deze harde schijf heeft hij, en dat was niet de meest slimme actie van iemand met 7500 bitcoins, per ongeluk weggegooid. Ergens onder op een vuilnisbelt in Wales ligt dus nu een schat van 7500 bitcoins begraven. Deze man wordt in Wales niet snel meer vergeten.
Maar de dingen die internet wel van jou onthoudt, kloppen vaak maar voor de helft. Kijk maar eens naar het gemiddelde Facebook-bericht van je Facebook-vrienden. Er komen alleen maar leuke dingen voorbij. Alsof mensen je vertellen: ‘Kijk eens hoe goed het met me gaat. Vergeet mij niet!’. Maar deze leuke dingen zijn natuurlijk maar de halve waarheid.
Daarom zie ik het als mijn taak om deze berichten te nuanceren. Dan zie ik bijvoorbeeld een fotootje voorbijkomen met daarop vier blote benen in een strandstoel met daarnaast twee glaasjes rosé en daarachter een wit strand met een blauwe lucht. Onder het fotootje staat dan een tekst zoals ‘Even lekker uitwaaien op Ibiza. #gezelligheid’. En daaronder zet ik dan het bericht: ‘Kan het kloppen dat jullie voordeur nog open staat? #inbraakalarm’. Dan smaken de rosétjes toch anders.
Inmiddels hebben al een groot aantal vrienden op Facebook van het recht gebruik gemaakt om mij te vergeten.
(Deze bijdrage is afkomstig uit Computable Magazine, editie 02/2018)
Jacob Spoelstra is columnist en stand-up comedian. Kijk voor meer informatie op www.jacobspoelstra.nl.
