Vakantie is leuk, maar weer thuis zijn ook wel lekker. Vooral als je ziet dat er niks veranderd is. Zelfs niet in het nieuws. Sylvie Meis heeft weer een nieuwe vriend, er is ruzie bij het Forum voor Democratie en er is weer een groot SAP-project mislukt.
Dit keer is SAP mislukt bij Leaseplan. Als een systeemimplementatie bij je mislukt, dan is dat nooit leuk. Je had zulke grote verwachtingen en aan het einde van de rit hebt je niks. Je hebt het gevoel dat je op de markt een automatische uiensnijder hebt gekocht en de man op de markt deed het nog zo handig voor: zonder knoeien en tranen, binnen drie seconde gesneden uitjes. Eenmaal thuis zit je al scheldend een ui te prakken en, terwijl je vrouw achter je staat te lachen, vraag je je af waarom je dat helse apparaat ooit gekocht hebt.
Geen verstand van ict
En als zoiets gebeurt, dan krijgt natuurlijk altijd het systeem de schuld. Je hoort nooit een adviseur zeggen: ‘Sorry, ik had niet moet roepen dat je met SAP je er geen buil aan kunt vallen. Dat gebruiken ze ook bij Shell.’. Ook geen medewerker die zegt: ‘Sorry, ik werk hier al twintig jaar en ik ben niet zo flexibel. Ik print nog altijd via shift-F7.’. En al helemaal geen directeur die zegt: ‘Sorry, en een beetje raar eigenlijk, maar ik heb helemaal geen verstand van ict, joh.’.
Uitkomst hetzelfde
Het erge is altijd dat ze na de mislukking ook weer direct weten wat ze nu wel willen, en dat is heel iets anders. De doelstellingen zijn wel hetzelfde: efficiënter werken en klanten beter van dienst zijn. En ze weten ook al direct wat het moet gaan kosten en wanneer het klaar is. Het zijn in feite precies dezelfde teksten die ze ook hadden voor de SAP-implementatie. Kans is dus heel groot dat de uitkomst dan ook weer hetzelfde zal zijn.
