Minister van Buitenlandse Zaken en viceminister-president Wopke Hoekstra is op het matje geroepen door de Autoriteit Persoonsgegevens. Het algoritme dat wordt gebruikt voor visumaanvragen deugt niet en zou discriminatie in de hand werken.
Ik heb ’t hier wel vaker gezegd: discriminatie, dat is de taak van een algoritme. Daardoor kun je sneller werken. Let wel, ik zeg snéller werken, niet beter werken. Als je alleen een speciale groep aandacht geeft, ben je inderdaad eerder klaar dan wanneer je de hele groep intensief moet behandelen.
We hebben allemaal algoritmes in ons hoofd. Autoverkopers hebben misschien wel het duidelijkste algoritme in hun hoofd. Als je in een duur pak de autogarage binnenloopt, word je anders behandeld dan wanneer je je kluskleren aan hebt. In het eerste geval krijg je koffie met gebak aangeboden en in het laatste geval sta je binnen twee minuten met een oude folder in je hand weer buiten.
Een poosje geleden bleek ook maar weer eens dat mensen van de douane ook een algoritme in hun hoofd hebben. Ze scannen op verdacht gedrag. Waarbij huidskleur blijkbaar verdacht gedrag is.
Een algoritme is een self fulfilling prophecy. Als je een bepaalde doelgroep strenger controleert, dan zul je in deze doelgroep vaker onregelmatigheden tegenkomen. Logisch, die andere doelgroep kan met zestig bolletjes in de buik fluitend doorlopen. De autoverkoper zal ook denken dat hij meer verkoopt aan mensen in een net pak. Ook logisch want hij geeft nul aandacht aan de loterijwinnaar op oude gympies.
Dus mijn advies aan minister Hoekstra is: stop toch gewoon met die algoritmes. Je werkt bij de overheid. Het gaat nooit efficiënter worden. Er zijn bijna een miljoen ambtenaren in Nederland. Als die echt efficiënt zouden werken, dan kunnen we – ook zonder algoritmes – twee derde hiervan naar huis sturen. Tenminste, dat zegt het algoritme in mijn hoofd.
