OPMERKELIJK – Het scheelde niet veel of SAP-medeoprichter Hasso Plattner was de rijkste man op aarde geweest. Dat komt naar voren in een interview die de Neue Zürcher Zeitung (NZZ) ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag had.
Op 15 mei neemt Plattner afscheid als voorzitter van de raad van commissarissen van SAP. Hij is dan bijna vijftig jaar aan Europa’s grootste it-onderneming verbonden geweest. Terugkijkend op zijn carrière in de tech-industrie zegt Plattner dat alles goed is verlopen, maar dat had het allemaal nog veel beter had kunnen zijn. Hij doelt daarbij op zijn plan om een kwart van Apple te kopen en zijn pogingen SAP met Microsoft te fuseren.
Plattner zou veruit de rijkste man ter wereld zijn geweest als hij zijn plan had doorgezet om als privé-persoon een kwart van Apple te kopen. Hij was al bezig daarover onderhandelingen met Apple te voeren, toen zijn financiële adviseur ingreep. Die vond dat maar een stomme zet. ‘Doe dat in godsnaam niet.’ Plattner luisterde en kan zich nu wel voor de kop slaan. Toen kocht Bill Gates één procent van Apple, wat nu een gigantisch bedrag vertegenwoordigt.
Ego
‘Waar zouden we vandaag zijn?’, vraagt Plattner zich af. Tegelijk beseft hij dat dit vreemd klinkt voor iemand die twintig miljard dollar aan vermogen bezit. Plattner relativerend: ‘Eigenlijk maakt het ook niet uit hoeveel miljarden je hebt. Het heeft alleen invloed op je ego.’
Ook de aandeelhouders van SAP zouden op rozen hebben gezeten als Plattners plan was doorgegaan om met Microsoft te fuseren. Plattner en voormalig Microsoft-topman Bill Gates waren goed bevriend. SAP en Microsoft onderhielden al nauwe betrekkingen. ‘Twintig jaar geleden wilden we beide bedrijven laten samengaan. ‘Om juridische redenen zijn we daarvan afgestapt.’ Volgens Plattner zou dat voor de aandeelhouders een waanzinnig goede deal zijn geweest. Want Microsoft is met een waarde van drie biljoen dollar nu de grootste onderneming ter wereld.
Plattner geeft ook toe fouten te hebben gemaakt. ‘Toen ik Jennifer Morgan co-ceo maakte samen met Christian Klein, verwachtte ik een boost voor SAP. Ze liep meteen hard van stapel. Ze wilde de technologie terugschroeven en aan anderen overlaten. Dat zou het einde zijn geweest voor SAP. Helaas moesten onze wegen scheiden.
Mineur
Plattner gaat in het interview diep in op de slechte staat waarin de Duitse economie verkeert. Dat de Duitse industrie zo in mineur is en dat de stemming in het land zo slecht is, heeft volgens hem ook redenen van psychologische aard. Door te veel aan zichzelf te twijfelen, zijn de Duitsers bezig zichzelf de das om te doen. ‘In Duitsland hebben we de twijfel aan onszelf ontwikkeld tot het punt van zelfvernietiging. Dit is een bijzonder Duits kenmerk. In Amerika is het totaal anders, en dat verzwakt ons in de internationale concurrentie,’ aldus de man die van SAP Europa’s grootste it-bedrijf maakte. Hij vindt het verkeerd om alle schuld te geven aan ‘de arme kanselier, die gewoon niet zoveel charisma heeft.’
Hij constateert ook dat oud-kanselier Angela Merkels motto ‘Wir schaffen das’ (‘wij kunnen het’) zich ‘anders’ heeft ontwikkeld. ‘Woon je in Berlijn?,’ vraagt Plattner de interviewer. ‘Dan weet je hoe de situatie daar is. Ik ben een Berliner, maar ik ga niet meer naar Berlijn, ik blijf in mijn Potsdam. Dat hele delen van de stad blijkbaar zijn overgenomen door Arabieren en dat hun ethiek en rechtsbegrip daar in de praktijk worden gebracht, is niet goed. Achter gesloten deuren zegt iedereen dat er iets mis is gegaan.’
Trump
Volgens Plattner zijn de integratie, het onderwijs en het schoolbeleid een fiasco. ‘Maar niemand gaat zeggen: ja, dat ging mis, nu moeten we dat veranderen. Want dat is weer impopulair.’ Plattner zegt zich grote zorgen te maken over de democratie in het vrije Westen. Een op de drie Duitsers heeft ongeveer dezelfde mening als Trump. En volgens Plattner kunnen dat er gauw vijftig procent worden.
Volgens Plattner, die heel zijn leven op de sociaal-democraten stemde, treft de kiezers geen blaam. ‘Het is de schuld van degenen die de leiding hebben en van de manier waarop zij de dagelijkse gang van zaken proberen te doorstaan door compromissen te sluiten zonder een duidelijke lijn te volgen.’
