COLUMN – Grote vreugde deze week bij de regering-Trump: de Straat van Hormuz gaat weer open. Wat een overwinning! Dit laatste is natuurlijk sarcastisch bedoeld. Want voordat Trump zich volkomen onnodig, op aangeven van Netanyahu, in een oorlog stortte, was die zeestraat ook al open. Sterker, Iran was nog niet eens op het idee gekomen om deze af te sluiten.
De ‘overwinning’ van Trump doet me denken aan één van de vele ict-implementaties die ik heb meegemaakt. Daar presteerde de projectleider het om al juichend door de gang te schreeuwen: ‘Hoera, we kunnen factureren!’ Maar dat konden we altijd al. Pas toen het nieuwe en veel te dure ict-systeem live ging, konden we het ineens niet meer.
Veel passender zou het zijn als alleen de klant op de foto staat
Het puur live gaan, wordt in de ict vaak als succes gevierd. Taart erbij met een leuke opdruk, bijvoorbeeld van het logo van de leverancier en het bedrijf dat de veel te dure implementatie heeft betaald. De foto die hiervan wordt gemaakt, verschijnt vervolgens alleen op het LinkedIn-account van de leverancier. Veel passender zou het zijn als alleen de klant op de foto staat, met in zijn handen niet een doos met gebak, maar een doos met gebakken peren.
Opgeschoten
Je moet pas taart uitdelen als je ook iets bent opgeschoten. Oftewel, je gaat sneller werken, hebt meer mogelijkheden en kunt hetzelfde proces bedienen met minder mensen. Te vaak is precies het tegenovergestelde het geval. Sinds we bij de overheid zijn gaan automatiseren, is het aantal ambtenaren drastisch gestegen. Dat komt niet alleen door automatisering, maar het omgekeerde is ook niet waar.
Ik zeg ook niet dat je direct moet stoppen met automatiseren, maar laten we in ieder geval beginnen met het stoppen van oorlogen. Dat zou al een hele overwinning zijn.
Jacob Spoelstra is columnist/stand-upcomedian. Kijk hier voor meer informatie.
Een performance van Jacob.
We kunnen weer lachen.
Alleen dat konden we altijd al.
En daarna het factureren.
Grappig of niet, de factuur gaat hem lukken.
Hoe leuk is dat ?
“ Sinds we bij de overheid zijn gaan automatiseren, is het aantal ambtenaren drastisch gestegen. Dat komt niet alleen door automatisering, maar het omgekeerde is ook niet waar.”
Populistisch gebrabbel. Als inhuur moet worden beperkt resulteert dat in meer intern personeel. Dat is win-win voor iedereen.
Een column is een feitenvrije mening want het is historisch onjuist om te stellen dat Iran niet bekend was met de dwangpolitiek van afsluiting. Ze dreigden tenslotte meermaals met afsluiting van een zeestraat en vielen in 1984 schepen aan vanwege vergelding tijdens de Iran-Irak oorlog. Voor wat betreft de dwangpolitiek van Trump verwijs ik naar von Clausewitz die stelde dat oorlog een voortzetting van politiek is. Verder hebben we nog een dwangpolitiek van economische sancties als het om de geopolitiek verwachtingen gaat.
Feiten zijn niet grappig want facturatie bij oplevering gaat om de kosten die voor de baten uitgaan als we kijken naar de projectrisico’s. Een ‘no cure, no pay’ clausule in het contract gaat om het gratis bier in een ambtenarenapparaat welke vooral teveel juristen heeft. Er schijnt hierdoor dan ook een causaal verband te zijn met slecht opdrachtgeverschap als de verwachtingen niet als eisen zijn gedefinieerd. Iets met de blinde die de lamme leidt want voor wat betreft verwachtingen in het geopolitieke spel was ik in de veronderstelling dat het om massavernietigingswapens ging, ooit steunden we daarom de inval in Irak omdat Saddam Hoessein gifgas tegen de Koerden had gebruikt.
De passende foto op de taart is een kwijtgeraakte foto want de overwinning van de één is niet altijd een verlies van de ander doordat (geo)politiek niet zwart-wit is. Nu schijnt win-win voor iedereen van de consensuspolitiek om een verlies voor allen te gaan als columnisten zout in de wonden gaan wrijven. Het probleem zit namelijk niet in het automatiseren maar in een toegenomen regeldrang waarin de maatschappelijk discussie steeds meer om de AI agents gaat.