BLOG – In een wereld waarin organisaties steeds afhankelijker worden van digitale diensten, is digitale soevereiniteit een strategisch thema. Digitale soevereiniteit gaat over het vermogen van een organisatie om zelf controle te houden over haar data, systemen en digitale processen, zonder ongewenste afhankelijkheid van externe partijen. Het doel is om risico’s te beperken, compliance te waarborgen en de continuïteit van de organisatie te beschermen.
De omgeving
Een uitgangspunt van digitale soevereiniteit is dat organisaties maximale controle behouden over hun digitale omgeving en de daarin opgeslagen en verwerkte gegevens. Dit betekent niet dat alle systemen en applicaties per definitie lokaal (on-premises) moeten draaien; ook binnen cloud- en hybride omgevingen is het mogelijk om regie te voeren. Essentieel is dat de organisatie zelf bepaalt hoe de omgeving wordt ingericht, geconfigureerd en beveiligd en wie daar toegang toe heeft.
Deze regie beperkt zich niet tot de technische inrichting, maar omvat ook bestuurlijke en strategische zeggenschap. Organisaties moeten in staat zijn hun eigen beveiligingsbeleid vast te stellen, te voldoen aan specifieke compliance-eisen en systemen flexibel aan te passen wanneer dat nodig is. Door bewust te kiezen voor oplossingen die deze autonomie ondersteunen – bijvoorbeeld via open standaarden, modulaire architecturen en transparante contractafspraken – kan afhankelijkheid van één specifieke leverancier worden voorkomen.
Het behouden van controle over de digitale omgeving vergroot bovendien de flexibiliteit en wendbaarheid van een organisatie. Hierdoor kan sneller worden ingespeeld op veranderingen, zoals nieuwe wet- en regelgeving, technologische ontwikkelingen of veranderende bedrijfsbehoeften. Ook worden migraties naar andere systemen of leveranciers eenvoudiger wanneer er minder sprake is van afhankelijkheid van propriëtaire technologieën of gesloten ecosystemen.
Het verminderen van afhankelijkheid van één partij verkleint het risico op vendor lock-in en versterkt de onderhandelingspositie. Daarnaast biedt het meer zekerheid op het gebied van continuïteit. Bij incidenten zoals storingen, beveiligingslekken of geopolitieke ontwikkelingen kan sneller en effectiever worden gehandeld. Organisaties behouden daarmee de mogelijkheid om tijdig passende maatregelen te nemen.
Tegelijkertijd is er een rol weggelegd voor leveranciers. Zij moeten inspelen op de groeiende vraag naar digitale soevereiniteit door oplossingen te ontwikkelen en aan te bieden die organisaties daadwerkelijk in staat stellen de regie te behouden. Het aanbieden van soevereine omgevingen – waarin data, processen en infrastructuur voldoen aan duidelijke eisen op het gebied van controle, transparantie en juridische zekerheid – wordt hierbij cruciaal. Leveranciers die dit aantoonbaar kunnen ondersteunen, zullen hun positie in de markt versterken en bijdragen aan een toekomstbestendig digitaal ecosysteem.
De data
Voor veel organisaties is de locatie van dataopslag van groot belang. Europese wet- en regelgeving, zoals de AVG, stelt eisen aan de verwerking en bescherming van persoonsgegevens. Daarom is het verstandig om contractueel vast te leggen dat data uitsluitend wordt opgeslagen en verwerkt binnen de Europese Unie. Door deze afspraken expliciet af te dwingen bij de (cloud)leverancier, verklein je het risico dat gegevens onder buitenlandse wetgeving vallen of worden verplaatst naar regio’s met minder strenge privacybescherming. Transparantie over datalocaties en eventuele subverwerkers is daarbij essentieel.
Alleen het beveiligen van de dataopslag is niet voldoende; gegevens moeten ook goed worden beschermd. Encryptie vormt hierbij een belangrijke verdedigingslaag. Door data zowel tijdens transport als tijdens opslag te versleutelen, wordt de kans op misbruik aanzienlijk verkleind.
Voor echte digitale soevereiniteit is het echter zaak dat de organisatie zelf eigenaar blijft van de encryptiesleutels en certificaten. Wanneer een leverancier de sleutels beheert, behoudt deze in theorie toegang tot de gegevens. Door certificaten en cryptografische sleutels in eigen beheer te houden, blijft de controle over de toegang tot de data volledig bij de organisatie. Deze aanpak wordt vaak aangeduid als ‘customer managed keys’ of ‘bring your own key’ en wordt steeds vaker toegepast binnen kritische en privacygevoelige omgevingen.
Het contract
Een ander essentieel onderdeel van digitale soevereiniteit is het juridisch vastleggen van eigenaarschap. In overeenkomsten met cloud- en it-leveranciers moet ondubbelzinnig worden opgenomen dat de organisatie eigenaar blijft van alle opgeslagen en verwerkte data. Daarnaast moet worden vastgelegd dat de leverancier gegevens nooit mag inzien, delen, analyseren of beschikbaar stellen aan derden zonder expliciete toestemming van de eigenaar. Ook moet duidelijk zijn hoe wordt omgegaan met verzoeken van overheden, toezichthouders of andere externe partijen.
Sleutelafspraken zijn onder meer:
- De klant blijft te allen tijde eigenaar van de data;
- De leverancier mag data niet gebruiken voor eigen doeleinden;
- Data mag niet worden gedeeld met derden zonder schriftelijke toestemming;
- Verzoeken van externe partijen worden direct gemeld aan de klant, tenzij wetgeving dit verbiedt;
- Bij beëindiging van de dienstverlening wordt alle data volledig geretourneerd en verwijderd.
Digitale soevereiniteit als strategische keuze
Digitale soevereiniteit gaat verder dan technologie alleen. Het is een combinatie van technische maatregelen, juridische afspraken en governance. Organisaties die investeren in een zelf beheerde omgeving, Europese dataopslag, eigen sleutelbeheer en duidelijke contractuele afspraken over eigenaarschap, versterken hun digitale onafhankelijkheid aanzienlijk.
In een tijd waarin data een van de meest waardevolle bedrijfsmiddelen is, wordt het behoud van controle over die data steeds belangrijker. Digitale soevereiniteit biedt organisaties de mogelijkheid om innovatie te combineren met veiligheid, compliance en autonomie. Daarmee vormt het een belangrijke pijler voor een toekomstbestendige digitale strategie.
Ruud Pieterse, enterprise-architect DXC Technology
De twee grote beloften van de afgelopen vijftien jaar waren cloud en agile.
Cloud zou ontzorgen: waarom zou je zelf alle complexiteit beheren als een gespecialiseerde provider dat veel beter en efficiënter kan? Gewoon je corebusiness doen op het platform van je leverancier.
En nu lezen we een verhaal over digitale soevereiniteit waarin we vooral weer zelf controle moeten organiseren: eigen sleutels, data in de EU, contractuele garanties, governance, kennis borgen, exitstrategieën, controle op leveranciers en zelfs controle op degenen die de controle uitvoeren. Of dat dat niet nodig zou zijn als je zelf maar denkt te weten waar je over heb (net als Trump bijvoorbeeld)
Zijn we dan inderdaad weer terug bij af?
Daarmee moest ik ook aan het Agile Manifesto denken. Weet u het nog?
* Individuals and interactions over processes and tools
* Working software over comprehensive documentation
* Customer collaboration over contract negotiation
* Responding to change over following a plan
Het manifest beperkte zich bovendien niet uitsluitend tot softwareontwikkeling.
Na jaren van ontzorging en flexibiliteit, nu dus veel energie in het formeel vastleggen en controleren van afhankelijkheden. Niet noodzakelijk omdat dat verkeerd is, maar wel omdat er blijkbaar fundamenteel wantrouwen nodig is om de beloofde autonomie alsnog te organiseren.
En dat roept bij mij een simpele klantvraag op: Als ik dit allemaal zelf moet organiseren om daadwerkelijk soeverein te blijven, wat heb ik dan precies uitbesteed — en wat heb ik daarmee eigenlijk ontzorgd?
Waar ben ik al die jaren ingetrapt en wie zijn zijn diegene die oplossingen bieden niet dezelfde die ze veroorzaakten.
Ik vermoed dat een klant die deze discussie leest uiteindelijk niet alleen aan digitale soevereiniteit denkt, maar ook een beetje aan een ivoren toren. En aan behoorlijk veel geouwehoer. 😛