Een paar weken geleden schreef ik een artikel over de wens van veel oudere ict’ers om uit de sector te stappen. Ze zouden dan kiezen voor een tweede carrière, bijvoorbeeld als duikinstructeur of chef-kok in een restaurant.
Het artikel raakte een gevoelige snaar gezien de vele reacties die het teweegbracht. Iedereen heeft een mening en wil deze delen ook. Het blijkt echt niet eenvoudig te zijn om te switchen van baan. Probeer maar ’ns iets te vinden waar je eigenlijk niet gekwalificeerd voor bent. Of je bent toch te oud en dus te duur.
Wat mij opviel is het grote aantal lezers dat nog altijd erg tevreden is met hun huidige werk en werkgever. Vaak proberen ze zich up-to-date te houden door zo nu en dan vakliteratuur en seminars te volgen. Of zoals een van de lezers terecht opmerkte: “Je moet tijdens je ict-carrière telkens tijdig de bakens verzetten om jezelf in de markt te houden.” Met dat in het achterhoofd houden ze hun werk interessant en blijven ze aantrekkelijk voor werkgevers. Dat lijkt logisch en dat is het ook. Uiteindelijk werk je toch een derde van je tijd dus moet je er ook het beste van maken.
Toch sluimert het gevaar van inertie. Dat je vastkoekt aan je werkplek en bedreven wordt in alleen dát wat je voor je huidige functie nodig hebt. Lekker gemakkelijk, iedere dag van 9 tot 5 hetzelfde riedeltje. Week in, week uit, jaar in, jaar uit. Goed is dat volgens mij nooit, niet voor je baas, maar zeker ook niet voor jezelf. Dan is het ook niet vreemd dat je je werk na verloop van tijd niet meer leuk vindt. Op het moment dat de twijfels komen is het helaas meestal te laat: intern doorschuiven is geen optie en elders zitten ze ook niet te wachten op vastzitters met beperkt inzetbare kennis.
Nee, dan liever mensen die zich op zakelijk en persoonlijk gebied blijven ontwikkelen. Breed inzetbaar en goed gemotiveerd. Daar hebben ze elders in de ict, maar ook bij de duikschool nog wat aan. Als je uit de ict wilt stappen, doe het dan vol overtuiging en met een goed verhaal.
