Nederland kan niet zonder een minister van Digitale Zaken: Het Adviescollege ICT-toetsing (AcICT) waarschuwt voor versnippering en stilstand. Daarom mag zo’n toegewijde bewindsman absoluut niet ontbreken in de toekomstagenda van Nederland, aldus de ict-rijkswaakhond. AcICT dringt hier op aan in een brief aan de informateurs Wijers (inmiddels gestopt) en Van Haersma Buma.
Digitalisering is een krachtig middel om het leven van iedere Nederlander makkelijker, veiliger, eerlijker en welvarender te maken, schrijft het AcICT in een ongevraagd advies. Een bewindspersoon van Digitale Zaken met de juiste slagkracht kan hiervoor zorgen door onze ict-systemen beter te laten functioneren, ons weerbaar te maken tegen digitale dreigingen en minder afhankelijk van leveranciers die risicovol worden geacht. ‘Zonder deze minister blijft digitalisering te versnipperd en stokt onze vooruitgang,’ waarschuwt het onafhankelijke adviescollege.
Takenpakket
Belangrijke taken voor een minister van Digitale Zaken zijn:
• Het versterken van de digitale autonomie en digitale veiligheid;
• Het realiseren van een toegankelijke en betrouwbare overheid voor burgers en bedrijven. Dit omvat onder meer het aanjagen van het reduceren van de complexiteit van (nieuwe) wet- en regelgeving;
• Het actief sturen op het benutten van de mogelijkheden van ict door het zorgdragen voor kennis en kunde, innovatie en de juiste voorwaarden. Daarbij hoort het verder ontwikkelen van het cio-stelsel;
• Het voorkomen dat bestaande ict een knelpunt is in het functioneren van de overheid. De afhankelijkheid van legacy is nog groot.
Van wezenlijk belang
Het goed omgaan met digitalisering is een cruciale bouwsteen voor een sterke samenleving en economie, stelt de ict-waakhond. Met onder andere Ons Digitaal Fundament en de Nederlandse Digitaliseringsstrategie zijn visies hierop gepresenteerd.
Maar nu gaat het om de realisatie ervan. En dat vraagt doorzettingsmacht, samenwerking, snelheid en geld. Volgens het adviescollege is een volledig toegewijde minister van Digitale Zaken daarom van wezenlijk belang. Zo’n bewindspersoon kan lange termijn-keuzes maken en realiseren, alsmede bouwen aan het vertrouwen in de overheid.
Manier waarop het verzoek wordt gebracht, als iets dat moet omdat anders digitalisering versnipperd, wijst op een technocratische framing. Een klassieke lobbytechniek van creëer de urgentie en positioneer jezelf daarin als noodzakelijke gids om zo het politieke debat en alternatieven terzijde te schuiven. WWant er wordt invloed geclaimd zonder dat kiezer heeft ingestemd met die machtspositie.
AcICT is in de kern een boekhoudersorgaan. Het beoordeelt risico’s, begrotingen en beheersbaarheid van ICT-projecten maar beoordeeld niet de strategische digitale autonomie, digitale grondrechten of filosofische visie op een informatiesamenleving. Deze stap van toetsing naar sturing betekent vooral dat een controle-orgaan zichzelf verheft tot een architect van beleid.
Dat is een oneigenlijke expansie van macht doordat deze toezichthouder zichzelf een groter speelveld toedicht dan waarvoor het democratisch gelegitimeerd is. Want AcICT is niet verkozen, kent geen publieke verantwoording en opereert buiten het parlementaire debat. Daarmee ontbreekt de democratische legitimiteit om een zo ingrijpende institutionele structuurwijziging, de instelling van een nieuw ministerie, voor te stellen.
boekhouders mogen ook ongevraagd advies geven.
ze adviseren een minister die stuurt.
al zeggen zel wel alvast wat die volgens hun allemaal moet doen 😛
maar goed, continu achteraf vastellen dat het weer puinhoop was schiet ook niet op.
ze wilden alleen maar helpen 😉
ik kan me ook wel voorstellen dat ze die vrijblijvendheid mbt hun adviezen wel zat zijn. misschien denken ze dat een grote smurf minister daarbij kan helpen.
Boekhouders moeten hun b(o)ek houden als het om de visie van een begroting gaat want AcICT staat niet bekend om haar vooruitzichten als de risico’s zwaarder wegen dan de kansen. Vergeet niet mijn consequentiekunde Dino als een meekijkende ‘rekenkamer’ advies geeft zonder de verantwoordelijkheid ervoor te dragen. Ik wijs namelijk op een macht zonder controle wat niet om een puinhoop gaat maar om een dictatuur. De bestuursvorm die als voordeel heeft dat er achteraf wat koppen rollen als er afgerekend wordt. De vrijblijvendheid m.b.t. adviezen gaat om de consequenties die eraan gekoppeld zijn want een minister van Digitale Zaken lijkt me een doodspoor voor verdere politieke ambities.
Quis custodiet ipsos custodes?
Reduceren van de complexiteit van wet- en regelgeving begint met het elimineren van een baantjesmachine want de overheid is een op hol geslagen trein. Dat één informateur net als een voorganger van dezelfde partij struikelt over zoiets als integriteit en onafhankelijkheid gaat meer om een minister van tovenarij want dat ze bij AcICT geloven in wonderen maakt de politieke voorkeur van dit adviesorgaan duidelijk. Misschien moeten we daarom voor een ‘second opinion’ pleiten als de heelmeester bevooroordeeld is in de behandeling. AI schijnt goed te zijn in het vinden van belangenverstrengelingen want er zit een verschil tussen een ongevraagd advies en de politieke lobby middels een adviesorgaan.
AcICT was juist opgericht om risicos tegen kansen te wegen en daarin te adviseren.
Wat gebeurde er trouwens met de verantwoording om hun adviesen daarna te negeren ?
zegmaar, de reden waarom computable zoveel content heb 😉
Wat je latijnse spreuken, op hol geslagen trein en belangenverstrengeling betreft: kijk naar je eige..
want je poept alle kanten, maar niet waar je eet.
Ik poep misschien voor jouw naar alle kanten Dino maar het oorspronkelijke idee van een parlementaire enquête naar ICT-projecten bij de overheid was een onafhankelijk toetsingsmechanisme wat je niet moet verwarren met een commissie die nu buiten de democratische lijntjes kleurt. Haagse baantjesmachine is niet zo effectief omdat ook een ongevraagd advies genegeerd kan worden als er andere belangen spelen. Beheersbaarheid van het project en de beheerbaarheid van wat er uiteindelijk opgeleverd is gaat vooral om het onderhoud. Project is geslaagd maar de soevereiniteit is verloren gegaan als ik kijk naar conclusies over scheve salarishuis.
Alle ellende begint na de oplevering als ik kijk naar een filosofie van Johan Cruijff over weten waar de bal neerkomt in het lifecycle management. Wij van WC-eend kunnen dus alle eerdere visies zonder afstoffen opnieuw gebruiken als het om o tempora, o mores van adviseur naar verantwoording gaat. Het gaat niet om de Latijnse spreuken maar om het leren van het verleden vanuit content. Never waste a good crisis wees ik op de klassieke lobbytechniek want het mobiliseren van de publieke opinie begint bij het zout wat je in de wond wrijft.
Laten we zeggen dat ik de 3 miljard Euro voor de renovatie van legacy zoals een verbouwing van het Binnenhof een beetje buitensporig vind. Ik accepteer namelijk niet het excuus van onvoorziene kosten over houten balken omdat dit een gegeven was. De beheersbaarheid van de risico’s is hierdoor een leuke als we kijken naar zoiets als weten wat je eet. Van content naar kennis gaat het bij Computable niet om de content maar om de views, het verdienmodel van invloed. En mijn ‘Quis custodiet ipsos custodes’ gaat om controle via de vierde macht in een trias politica.
Dit gaat allemaal boven je salarisschaal Dino want kijkend naar mijn eigen wrijf ik dus met plezier het zout in je wonden. De mest van alle kanten op poepen zonder te weten wat je eet gaat politiek om het langer maken van de tafel zonder te kijken naar de leveranciers van de spijs. En Eduard Douwes Dekker had hier een mening over als we kijken naar de culturele lessen over het verleden. Lang leve AI voor recensie van een boek want ik heb er digitaal meer dan 65.000 in het Nederlands