Laatst zat ik bij Gate C48 van het vliegveld in Madrid te broeden op deze column. Toen ik uit het raam keek om te zien of mijn vliegtuig al was gearriveerd, zag ik een koffer van een bagagekarretje afvallen. De bestuurder van het karretje had niks in de gaten en reed gewoon door. De koffer lag daar maar in de zon…
Ik peinsde verder, dit keer over de houding van it. Onze wetgevers zijn bezig om te beslissen of zij alle telefoongesprekken en alle internetgegevens voor minimaal één jaar willen laten bewaren. Dat leidt tot een hoop misbaar. Wij lezen dat het niet kan, dat het niet zou moeten mogen, dat het niet helpt en dat het niet te betalen is. Ik begrijp wel dat er mogelijke “privacy” issues zijn, hoewel ik persoonlijk bereid ben – en velen met mij – om een irisscan af te geven op Schiphol in ruil voor het niet in een lange rij te hoeven staan. De Amerikaanse immigratiedienst krijgt zonder morren een complete handafdruk in ruil voor toegang tot het land. Hoezo, privacy? Wat betreft het bewaren van internet- en telecomverkeersgegevens: ik zie het verschil niet tussen de informatie 90 dagen – de huidige praktijk waar nog nooit iemand over heeft geklaagd – of 365 dagen vasthouden.
Dat het technisch niet zou kunnen is natuurlijk onzin, de datawarehousing-technologieën van de laatste jaren zorgen ervoor dat dit soort volumes makkelijk te verwerken zijn. Er is zelfs indexering mogelijk op flat files die 50 miljoen nieuwe records per dag binnenkrijgen. De afwerende houding van de providers is kortzichtig. Vanuit een Business Intelligence standpunt stelt de regelgeving die nu in de maak is hen in staat een goudmijn aan marketinginformatie te creëren, alles binnen de regels van de privacywetgeving natuurlijk. Een Telco of een Internet Provider zou zijn complete productaanbod op zijn kop kunnen zetten door meteen op de realiteit van de markt te anticiperen in plaats van een jaar later te reageren zoals nu meestal gebeurt.
Wat ik gek genoeg niet gelezen heb, is dat it zegt: het is mogelijk, dit kunnen wij makkelijk aan, wij hebben de capaciteit, wij hebben de kennis, dit willen wij graag doen, kom maar op met die klus.
Zullen wij nu met zijn allen ‘ns een keer een uitdaging zien als een uitdaging een niet als een probleem? Zo dagdroomde ik.
Wij zijn nu twee uur verder en de koffer ligt er nog. Nadat drie auto’s er bijna overheen gereden waren, heeft iemand hem verplaatst. Er is een soort minirotonde rond de koffer ontstaan, en dat werkt heel goed – iedereen rijdt er netjes omheen.
Norman Manley is als Industry Expert verbonden aan BI adviesbureau Passionned. norman.manley@passionned.nl
