Iedereen in de VS heeft inmiddels wel een mening over de nakende fusie tussen HP en Compaq. Zelfs Lewis E. Platt – ja, die oersaaie voorganger van HP’s prima donna Carly Fiorina – heeft zijn zegje gedaan. Platt is vierkant tegen net als mijn buurman in Pittsburgh.
Buurman David en ik bespreken iedere ochtend de toestand in de wereld wanneer we onze kinderen afleveren bij de schoolbus. Buurman zegt: "Alle fusies in de it-wereld zijn tot nu toe mislukt, dus is deze ook gedoemd te mislukken". Wanneer ik zoiets hoor, vraag ik me af wat een mening eigenlijk meer is dan een herhaling van iets wat je ergens anders hebt gehoord of gelezen. David vergelijkt het samengaan van twee grote bedrijven met pogingen energie te winnen uit kernfusie. Dat is tot nu toe ook niet gelukt. "Om kernen van waterstofatomen te laten fuseren moet je er meer energie in stoppen dan het oplevert", zegt David. Hij is ingenieur en zal er dus wel veel verstand van hebben.
Ik zie wel iets in de vergelijking tussen gecontroleerde kernfusie en het samengaan van bedrijven. Ook het samengaan van Compaq en HP heeft tot nu toe zeker veel meer energie gekost dan het heeft opgeleverd. Wel zijn Compaq en HP weer veel groter dan waterstofatomen.
Het is een populaire zienswijze dat ook de fusie van Compaq en Digital een grote mislukking is geweest. Die bewering wordt enigszins ondermijnd door een recent rapport van Salomon Smith Barney waarin wordt geconcludeerd dat de investering in Digital Compaq een rendement heeft opgeleverd van 29 procent. Dat is heel mooi. Gewoonlijk zijn bedrijven al zeer tevreden met een rendement op investeringen van 16 a 17 procent. Een kwart van alle inkomsten van Compaq komt nu uit de activiteiten die zijn overgenomen van Digital. Voor de goede orde: Salomon Smith Barney deed zijn onderzoek in opdracht van Compaq.
Het problematische aan de Digital-deal is dat de overname Compaq niet de zo gewilde transformatie van een pc-maker in een diensten- en computerbedrijf à la IBM opleverde. Compaq blijft in de perceptie van de it-wereld en zijn klanten gewoon de op één na beste pc-maker in Texas. En dat was nou net niet de bedoeling. Carly Fiorina wil met de overname van Compaq eigenlijk hetzelfde als wat Eckhard Pfeiffer bij Compaq wilde met de overname van Digital, namelijk een volwassen IBM-kloon worden. Bovendien wil zij waarschijnlijk ook een snellere privé-jet en genoeg geld om er over twintig jaar nog net zo goed geconserveerd uit te zien als nu.
De redactie van Red Herring, een Amerikaans blad over investeringen in it, schrijft in een open brief aan ceo Carly Fiorina dat HP met de overname van Compaq nog geen stap dichterbij IBM komt. In die brief staat: "IBM’s diensten zijn zo aantrekkelijk omdat IBM, naast zijn dure servers, ook sofware verkoopt. Niet minder dan een derde van IBM’s winst is afkomstig uit de verkoop van software," aldus de briefschrijvers die dit waarschijnlijk ook weer ergens anders hebben gelezen. HP verkoopt jaarlijks voor een miljard dollar aan software en dat is ‘peanuts’. Volgens Red Herring moet de fusie niet doorgaan, moet HP achter software bedrijven aangaan en moet Fiorina ophoepelen.
Walter B. Hewlett – de oudste zoon van HP oprichter William Hewlett – is tegen wil en dank de aanvoerder geworden van de aandeelhouders die zowel de fusie als Carly Fiorina willen opblazen. Deze Walter is een cosmopoliet van het zuiverste water. Hij heeft niet alleen academische studies afgerond in engineering, bestuurskunde en muziek, maar speelt ook nog tien verschillende muziekinstrumenten (niet tegelijkertijd, maar het blijft knap). In 1964 finishte hij op de zestiende plaats in de marathon van Boston met een tijd van 2:32 en hij doet nog ieder jaar mee aan de Markleville Death Race, een ‘mountain biking race’ van meer dan 200 kilometer.
Volgens de top van HP is deze weerbarstige Walter Hewlett zo vaak aan het fietsen en muziekmaken dat hij soms niet opdaagt bij belangrijke vergaderingen van HP’s raad van bestuur. In een brief van HP aan de aandeelhouders wordt Walter Hewlett fijntjes gekarakteriseerd als een ‘musicus en academicus’. In vrijwel iedere denkbare context zouden dat lovende woorden zijn, maar hier zijn ze duidelijk bedoeld als synoniem voor ‘wereldvreemde idioot’.
Mijn mening over de fusie? Als journalist hoop ik dat deze HP/Compaq-affaire net zo lang blijft voortslepen als de honderdjarige oorlog, het uitvinden van het wiel en de anti-trust zaak tegen Microsoft. Ik vermoed dat we eerder een gecontroleerde kernfusie zullen hebben dan dat Carrly Fiorina en Walter Hewlett het eens zijn over het lot van HP.
Teake Zuidema, freelance medewerker.
