We communiceren ons klem tegenwoordig. En het liefst elektronisch. De middelen en mogelijkheden zijn er natuurlijk in overvloed. We e-mailen, we bloggen, we podcasten, we hebben blijkbaar heel wat te zeggen en we willen graag van ons doen laten gelden. We verzenden fraai html opgemaakte e-mailers en meten middels de click-through-rate (CTR) hoe ons publiek onze boodschap heeft gelezen.
We vinden een platform om onszelf te presenteren of te profileren op Hyves, Jubii, Live Spaces of zelfs in videoformaat op YouTube. We breiden onze persoonlijke en zakelijke netwerken uit via Schoolbank, via LinkedIn en via Xing/OpenBC en we komen zo in contact met oude vrienden en nieuwe relaties. Of we gaan helemaal ten onder in een nieuwe virtuele wereld zoals Second Life en ontdekken een geheel nieuwe omgeving, met nieuwe mogelijkheden, nieuwe regels, nieuwe vrienden en nieuwe kansen. En… nieuwe bedreigingen, want zijn die contacten wel daadwerkelijk wie ze zeggen te zijn? Phishing, webbots, chatbots; wie schuilt er eigenlijk werkelijk achter het pc-scherm aan de andere kant? Zijn we veilig genoeg voor deze manieren van communiceren, of is het ook een virtuele veiligheid?
Blijkbaar zijn onze relaties, onze contacten, onze klanten belangrijk voor ons. Maar praten we nog wel met elkaar? Wie heeft tegenwoordig nog het lef om iemand daadwerkelijk en misschien ouderwets op te bellen? Sturen we een saleslead of prospect klant liever een e-mail of bellen we 'm gewoon op en vragen we hem hoe we hem kunnen helpen met zijn veiligheid? Zijn we niet bang geworden om persoonlijk in contact te treden met anderen?
Wie heeft het lef nog om deze paashaas te bellen? Wie durft? Ik kom graag langs met een Paasverrassing of gewoon voor een bak koffie. We kunnen dan gewoon effe bijpraten, over de business, over het beveiligen van communicatie, of gewoon een praatje pot.
René Koops
Directeur SecureComm
