Gemak dient de mens. Een bekend spreekwoord dat door de bakker bij mijn ouders in het dorp ooit eens werd veranderd in ‘Gebak dient de mens’. Maar waarom dient gemak ons? Omdat we diep in ons zelf lui zijn.
Neem de Senseocrema. Het leren koffiezetten was na de uitvinding van het koffiezetapparaat al geen hbo-studie meer, maar toch moest het makkelijker. Waarom? We vonden het nog steeds te veel werk. Het cellofaantje om de vaatwastablet, het was te veel werk. Mijn vrouw vertelt nog wel eens met trots: ik heb vandaag drie wassen gedraaid! Maar de tijd dat moeders in een grote pan met gekookte was zaten te roeren, is volgens mij allang voorbij.
Overal zit tegenwoordig ook een afstandsbediening bij. Ik heb laatst zelfs een mp3-speler gekocht met afstandsbediening (!?). Ik ben nog steeds op zoek naar een houding waarbij het handiger is om de afstandsbediening te gebruiken in plaats van de gewone bediening. Met computers is het net zo. Het liefst doen we niets. Dat is ook de reden dat bedrijven als Microsoft nog steeds met nieuwe versies op de markt komen, omdat ze elke keer de gebruiker toch weer luier kunnen maken. Het liefst toetsen we namelijk ook niets meer in en praten we alleen maar tegen de computer. Sterker nog, het liefst praten we ook niet tegen de computer, maar laten we de computer automatisch alles doen wat wij denken. Die computer noemen we dan Pim (de computer die doet wat wij denken).
Hoewel denken kan ook vermoeiend zijn. Computers kunnen toch ook denken?
