Dat de strekking van een interne meeting of overleg anders geïnterpreteerd kan worden merken we al als we met mensen van onder of boven de rivieren overleggen. En dan spreken we allemaal in principe nog dezelfde taal. Indien er buitenlanders bij de meeting aanwezig zijn kan dat tot heel wat interpretatieverschil leiden. Laten we nu eens relatief dicht bij huis beginnen: België.
Je stapt om 9:00 in Amsterdam in je auto en bent, na gelang de files, ergens tussen 1½ en 3½ uur later in Brussel. Je zou initieel met je baas gaan, maar die kan nu niet en heeft jou de opdracht gegeven om "het" te regelen. Dus, impliciet betekent het dat je beslissingsbevoegd bent.
Tijdens de rit helemaal in de stress want de A1 tussen de grens en Antwerpen stond weer eens muurvast. Gelukkig stroomt het verkeer op de ring in Antwerpen nu weer door. Je haalt het net en komt om vijf over tien met verwilderde ogen de lobby in gerend en kondig jezelf aan, wordt naar de vergaderkamer geleid … en vervolgens komt Luc, jouw tegenhanger in België, 20 minuten later met zijn baas uit zijn kantoor en verontschuldigd zich dat zijn baas er niet bij kan zijn.
Hoezo? Die loopt nu door naar de koffiemachine … OK dan maar, kan je mee leven. Eigenlijk best handig, denk je als nuchtere Hollander, makkelijk en snel de knoop doorhakken. Je doet dus je verhaal, Luc knikt instemmend, maar echt terugkoppeling krijg je niet. Dus, ga je de punten nogmaals benadrukken en net wat anders uitleggen. Luc begint nu te schuiven en dan komt het: "Excuseer, maar ik heb nu een andere meeting …".
Kans gemist denk je. Je probeert het nog één keer terwijl jullie opstaan, maar krijgt weer geen ja of nee. Volledig verslagen rij je terug naar Amsterdam. Je hebt immers 3 uur de tijd om er over na te denken hoe je de baas gaat vertellen dat het je niet gelukt is. Je loopt om 3 uur je kantoor binnen en je baas staat met brede glimlach op je te wachten: "Gefeliciteerd. Ik heb net met Brussel gesproken en ze gaan akkoord met ons voorstel. Goed werk, Luc heeft het verhaal aan zijn baas verteld en die is akkoord. Maar volgende keer niet zo opdringerig doen, je hoefde Luc helemaal niet te overtuigen."
Later hoor je de Belgische versie van het overleg en in hun optiek verliep het toch heel anders: toen ik alleen aankwam en duidelijk bleek dat mijn baas niet mee was gekomen moest de baas in België eerst instructies aan Luc, mijn gelijke in Brussel geven want mijn baas was er immers ook niet. En Luc zijn baas praat niet met een gelijke aan Luc. Vervolgens moest Luc mijn verhaal aanhoren maar mocht geen beslissing nemen. Ik was wel erg opdringerig vond hij en hij snapte het heus wel de eerste keer dat ik het uitlegde en doordat ik doordramde als een opdringerige Hollander over kwam. Daarna moest hij het aan zijn baas voorleggen, waarop de Belgische baas vervolgens weer mijn baas belde om hun akkoord door te geven. Amai – de wonderen der culturen.
Edwin Brok
Business Development Manager bij Bull
