Wat een vooruitgang. Iedereen mailt tegenwoordig. De informatietechnologie ondersteunt onze oude manier van communiceren: tekst. We herkennen tekst van oudsher als spijkerschrift in een grot, als inkt op perkament of op gebleekt A4-papier met een matrixprinter. Maar aan ieder goed gebruik komt een keer een einde. Zo ook aan lappen tekst. Tekst is nog maar net 'OK'. Linkjes sturen is namelijk véél slimmer. Gedeelde documenten 'in the cloud' en automatische revisies maken het waar.
p { margin-bottom: 0.08in; }a:link { }
Veertig jaar ict. We hebben enorme ontwikkelingen doorgemaakt. Maar de manier waarop we elkaar resultaten doorsturen blijft achter.
Herken je dit?:
'Hoi, ik heb het projectplan-bestand klaar gezet in de nieuwe directory, onder projecten op gezamelijke schijf K. Wil je dit ook doorsturen aan de andere teamleden, als je je opmerkingen hebt gegeven?'
of
'In het bijgaande document (zie attachment) heb ik een collage gemaakt en opgemaakt in onze huisstijl met inhoudsopgave van wat ik op het internet heb gevonden aangaande dit onderwerp.'
Wat hier mis mee is?
Op het eerste oog niets: noeste arbeid door enthousiaste collega's. En je krijgt het nog toegestuurd ook. Met een keurige toelichting erbij.
Hoe kan het anders?
'Hoi, hier staat het projectplan.'
en
'Ik heb wat info geGoogled'
Wat is de wereld van verschil die hier achter schuilgaat?
De tekst is korter. Dat is echter niet veel winst. De gigantische impact ligt subtieler en 'onder de motorkap'.
Onder 'hier' en 'info' zit namelijk een uniform resource locator. Wat? Een url. Uhm… Een link! Oooh!
We nemen 'uniform resource locator' onder de loep. Een url is namelijk echt een slim ding. Uniform, want het heeft een vaste vorm, bijvoorbeeld: http://www.nogiets.comofnlzo/daaronderwat/endaarondernogwat/enhierstaat
Resource, want het wijst naar de bron. Adem even door: iemand geeft jou de bron, de input die je nodig hebt, daarin gebeurt het. Geen afschrift, geen tijdelijke kopie, geen explosie aan rondgezonden kopieën, nee: de enige echte bron!
Tot slot: Locator. Iemand wijst jou exact (en niet mis te verstaan) de weg, je bent gelinkt aan de bron, waar zich die ook ter wereld bevindt. Alsof ie in je handen ligt.
Wat is de impact van een linkje sturen?
Hele volkstammen produceren nog dagelijks onduidelijke tekstuele verwijzingen in brieven, mailtjes, Skype, MSN, Twitter, etc. In het bovenstaande voorbeeld: je zoekt je als ontvanger ongans naar schijf 'K' omdat ie bij jou anders heet ('blauwtje '). Eenmaal in blauwtje beland, verdwaal je eerst in de map Projecten, op zoek naar submap Nieuw. In werkelijkheid is deze door je collega (met de blauwe ogen) Start genoemd, toevallig de laatste nieuwe directory, en waarin zich de map Projecten bevindt. En niet andersom. Weer vijf minuten later ontdek je dat.
Wat is slimmer: één klik op de link http://www.dropbox.com/start/projecten/projectplan.odt en je bent er. Je moet deze link natuurlijk wel krijgen.
Tweede slimmigheidje: linkjes naar bronnen. Heel veel mensen maken momentopnames van internetinformatie die dagelijks wordt verbeterd en uitgebreid (bestaand voorbeeld twee). Hoeveel slimmer is de aanpak dat je andere deskundigen laat schrijven en jij het in de eigen context voor je ontvangers plaatst?
Hoe vaak wordt één document niet talloze malen gekopieerd en door meerdere ontvangers gelijktijdig aangepast? Als het ware één document. Met kostbare hersteloperaties tot gevolg: zoeken, vergelijken, samenvoegen, opnieuw becommentariëren of aanvullen. De impact van de link is ook hier fenomenaal: het kan zijn dat je er niet alles mee mag wat je graag zou willen (lees- en schrijfrechten), maar 'dit is 'm en geen andere'.
Derde groep slimme tools met een directe relatie tot de kracht van linkjes: revisionering en bezoekinformatie van de bron. Met bezoekinformatie bedoel ik dat het document 'zelf' vertelt wie het gezien en bewerkt heeft (of dit moment daarmee bezig is). Revisionering van het document is de eigenschap dat alle wijzigingen door wie dan ook worden bijgehouden. Men kan met wat handigheidjes terug naar een oudere versie, maar meestal is dat niet nodig.
Zonder revisionering en bezoekinformatie zouden gelinkte documenten er beduidend bleker op staan dan anno 2010 het geval is en het sturen van linkjes vaart er wel bij.
Een logische vraag is dan: waarom bevat dit artikel geen linkjes?
Antwoord: Zodra tekst 'bron' is, zit je goed. In het geval van dit artikel geldt dat ik een dergelijk 'smart' verhaal over linkjes nergens kon vinden op het web. Dus er viel niets te linken…
Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik het ook niet goed heb gezocht. Veel is namelijk al geschreven. Je moet goed zoeken. Maar ik steek mijn kop in dit geval liever in het zand. Ik troost me met de gedachte: zou mijn Smart-IT bijdrage door Computable worden geaccepteerd als ie alleen zou bestaan uit een aantal linkjes?
Welke Delfts blauwe tegeltjes op de muur boven jouw computer horen bij 'linkjes':
'Stuur linkjes als het kan'
En
'Juich nooit te vroeg bij ontvangst van linkjes'
Want met beitel in steen, inkt op doek, letters in het zand: een ' 404 File Not Found ' hebben we daarin nooit zien staan. Een '404' krijg ik met linkjes toch vaker dan me lief is. Het blijft mensenwerk.
