Technici die financieel een stap willen maken, moeten vaak noodgedwongen een managementfunctie of een staffunctie accepteren. Uit de Beroepen en Arbeidsmarkt Survey van Yacht, Randstad en Tempo Team onder vijfduizend personen blijkt dat hoogopgeleide technici het salaris veruit op de eerste plaats zetten als belangrijkste motivator voor het kiezen van een nieuwe baan. Het probleem is dat dit hogere salaris uitsluitend is te vinden in een management- of staffunctie. Juist daar waar de echte hardcore-techneut niet gelukkiger van wordt.
‘Beloon technisch specialisten beter, zodat er meer mensen in de echte techniek blijven werken, waardoor je een deel van de schaarste oplost’, meent Stijn Berden, competence director van Yacht. ‘We hebben een schreeuwende behoefte aan technici. En hier zit de discrepantie. De techneut is van huis uit tamelijk honkvast en als je blijft zitten op je plek maak je veelal geen grote financiële sprong voorwaarts. Nu zien we dat technici best willen bewegen op de arbeidsmarkt. Maar liefst 65 procent van deze technici is zelfs latent op zoek naar een nieuwe functie. De vraag is hoe we de technici kunnen behouden voor de markt en voor het werk wat gedaan moet worden. De factor beloning speelt daarin wel een belangrijke rol. Een management- of een staffunctie betaalt beter, maar geeft geen voldoening en je raakt technici kwijt in zo’n functie.’
Technisch vernuft en creativiteit
Uit ervaring weet Berden dat echte technici doodongelukkig worden van leidinggeven of organisatorische zaken. ‘Een verstandige organisatie moet in staat zijn dit om te draaien en managers een faciliterende omgeving te laten creëren waarin ‘de knappe koppen’ het hoogst worden beloond. Dit brengt ook ingenieurs in managementrollen in verleiding om terug te keren naar hun echte vak, terug naar de harde technische disciplines. Want diep in het hart zijn velen hiervan techneut met passie voor het vak. In feite een enorm potentieel aan technisch vernuft en creativiteit, om oplossingen te verzinnen voor steeds complexer wordende technologie.’
85 procent van de ondervraagden in de Beroepen en Arbeidsmarkt Survey heeft momenteel een vast contract, men hecht dan ook erg veel aan zekerheid. Berden: ‘Zaken als een gezin of een hypotheek zijn veelal de belangrijkste redenen die deze behoefte aan zekerheid bepalen. Maar als je het goed beschouwt, in het kader van een hoge baangarantie in de techniek en een significante salarissprong in het vooruitzicht, is het toch wel aantrekkelijk om het roer eens om te gooien. Een mooie nieuwe uitdaging, persoonlijke ontwikkeling en een hoger salaris liggen dan in het verschiet.’
Verandering door schaarste
In voorgaande onderzoeken stonden juist de inhoud van het werk en de uitdaging bovenaan het verlanglijstje. Salaris kwam pas op de derde plaats. De schaarste aan technici brengt kennelijk ook een verandering teweeg in de wensen die deze doelgroep heeft.
Dat weten we al jaren. Er is geen tekort aan technici want de salarissen stijgen niet. Wat er gebeurt is outsourcing naar landen waar geen goede technici zitten of het binnenhalen van technici uit het buitenland omdat dat goedkoper is. De ervaring leert dat dergelijke technici minder presteren maar het management kan dat niet goed inschatten dus denken dat ze het goed doen. Een beter salaris hoort te worden gekoppeld aan echt goede technici. En veel ’technici’ opereren op een laag niveau dat soms niet eens technisch is te noemen.
Van een techneut naar projectleider/projectmanager? Management vereist heel andere competenties dan wat een techneut al heeft. Ik zie helaas vaak dat deze zeer door verschillende mensen onderschat wordt.
En verder viel me op dat er beweerd wordt dat een techneut minder verdient dan een PL/PM! Het uurtarief van een techneut met een specialiteit is zeker 20 procent hoger dan een PL/PM. En juist deze mensen hebben hetzelfde of nog hogere salaris dan een PM/PL.
P.s. ik heb het over techneuten in de ict-wereld.
Dit is toch allang bekend bij mensen met gezond verstand? Maar meestal niet bij hoger management of HR-afdelingen. Een echte techneut is meestal geen spreadsheet-ridder of “people motivator”. Een techneur wil vakinhoudelijk bezig zijn. Helaas zijn de carrierekansen dan vaak zeer beperkt, met als gevolg dat de techneut, gestuurd door eigen wens aan meer beloning en vaak nog eens geduwd door management, toch totaal buiten zijn comfort zone gaat zitten en van vakinhoudelijk specialist opeens lijnmanager wordt.
Een heel enkele keer gaat dat goed (er zijn ook techneuten met management-aanleg), en krijg je een dijk van een manager die kennis heeft van het vakgebied en affiniteit met de werkvloer. Maar meestal verlies je een goede techneut, en krijg je er een slechte manager voor terug, die ook nog eens doodongelukkig is met zijn nieuwe rol. Overspannenheid, burn-out, ontslag, dat zijn allemaal potentiele gevolgen.
Het wordt tijd om ook technische functies te introduceren, die beloond worden op management-niveau. Immers, waarom is zeer goede vakinhoudelijke kennis minder waard dan algemene management-vaardigheden?
Volgens mij twee dingen goed uit elkaar houden:
– ja er is een duidelijke vaardigheden verschil tussen managementrollen en techneutenrollen
– blijkbaar (ik heb dat niet hard en niemand heeft dat super hard beschikbaar, want veel van deze informatie is niet openbaar en komt uit nauwelijks betrouwbare enquetes) hebben beide groepen verschillende beloning
Het is in de huidige politiek maatschappelijke context nog steeds zo dat de arbeidsmarkt meer de kapitalistische stroming volgt. Daarin wordt de arbeidsmarkt volledig geregeerd door vraag- en aanbod. En laten we eerlijk zijn: nu is het een vraagmarkt en dus dalen of stabiliseren salarissen over de gehele breedte. Op het moment van aantrekkende markt, stijgen de salarissen weer.
Blijkbaar wordt het verschil aanvaardt door beide beroepsgroepen. Aan de ene kant een historisch gegroeide situatie en aan de andere kant wellicht ook erg toe te wijten aan juist die verschillen in sociale vaardigheden. Ik denk dat mensen met een managementprofiel veel meer salaris proberen te krijgen, dan techneuten, zoals gezegd die zijn meer met de inhoud van hun vak bezig.
Wat volgens mij nooit een reden moet zijn, is dat je alleen op basis van meer “centen” moet gaan verkassen. Als die inhoud nou zo interessant is, dan zou het vertrekken naar een andere werkomgeving met name daarin moeten zitten. Wat we zeker niet moeten doen, is techneuten “dwingen” (bewust of onbewust) in managementrollen douwen. Wat je zou kunnen doen (maar dat is puur een opkomende gedachtespinsel) is om techneuten (de heel goede) meer betrekken in afdeling tactische of bedrijf strategische beslissingen. Maar zeker geen volwaardige managementrol.
@reza, dan hebben we het wel over zeer specialitische beroepen waar een groot tekort aan is. Een PM verdient nog steeds ruim meer dan ontwikkelaars, gui-experts, netwerkengineers, etc.
Als SAP-specialist zou het kunnen maar daar zijn er nou niet zoveel van.
Dat is toch al allang bekend? Volgens mij is er in de jaren 90 een onderzoek geweest onder technici die 10 jaar daarvoor van school af kwamen. Wat bleek: 80% was geen techneut meer omdat ze financieel niet tevreden waren. Veel gingen de verkoop in en ict. Een MS curses en 3 maanden later verdiende ze meer dan met een electronica opleiding van 8 jaar. Een stropdas levert meer op dan vieze handen en dat is ook de rede waarom ouders hun kinderen niet in het technish onderwijs wille sturen. Het is algemeen bekend en zal nooit veranderen.
Het is maar net wat je een echte techneut noemt. Er zijn veel hbo en tu techneuten die het management in gaan uit vrije wil. Ze doen er bijvoorbeeld een MBA bij. In Duitsland kom je alleen in het management via de ‘koninklijke weg’, dwz na 10-15 jaar jezelf op de inhoud bewezen te hebben en daarin gezag te hebben verworven, vaak pas na je 35e.
Ook in Nederland werden en worden de grote bedrijven vaak door ingenieurs geleid, vanwege de technische aard vvan het product/dienst/proces (shell, philips, scheepsbouw , maar ook bij de banken kom je veel ingenieurs tegen etc.).
Ik denk dat het bovenbeschreven stereotype van de ‘echte techneut’ die levenslang alleen maar inhoudelijke puzzels wil oplossen, geen persoonlijke groei nastreeft, en geen brede blik en verantwoordelijkheden ambieert, een karikatuur is, die bedacht is door hen die mensen graag in hokjes willen stoppen en nog nooit de technische curricula hebben bestudeerd, waar vanouds vakken als industriële organisatie, management, bedrijfsfinanciering, economie, sociologie in voorkwamen.
Als dit als een probleem wordt ervaren is het tijd om een werkgever te zoeken met een loongebouw van deze tijd. Het is namelijk totaal geen probleem om ook techneuten een groeipad in het vooruitzicht te stellen waarbij de inhoud de belangrijkste factor blijft. Medewerkers die zich ontwikkelen op thoughtleadership zijn minstens zo belangrijk voor een organisatie als medewerkers die het kunstje slechtnieuwsgesprekken onder de knie hebben.
Let wel: ontwikkeling betekent bijna altijd uit de comfortzone kruipen. Je zal je dus ook wel moeten conformeren dat geen wat voor het bedrijf belangrijk is en niet perse wat belangrijk voor jou zelf.
Een goede techneut die goed leert leidinggeven is vele malen waardevoller dan een goede leidinggevende die nooit iets van techniek gaat leren 🙂
Ik werkte vroeger, ruim 20 jaar geleden, bij EDS, nu overgenomen door HP, en daar wisten ze dat allang en daar hadden ze een piramide constructie. Links techneuten en rechts management en het topje was voor beide even hoog. Dit was dus ook al om te voorkomen dat al die slimmeriken naar de managementfuncties verdwenen!!