De Hoofdvaarweg Lemmer-Delfzijl (HLD) is qua automatisering deels verouderd. De it-systemen waarmee bruggen en sluizen op deze vaarroute centraal worden bediend, kennen achterstallig onderhoud. Bovendien zijn er problemen rond cybersecurity. Ook de bediening is niet erg veilig. Dit blijkt uit een toets die het Adviescollege ICT-toetsing (AcICT) heeft uitgevoerd op het programma Industriële Automatisering Hoofdvaarweg HLD (IA HLD).
Een uniforme, onderhoudbare en toekomstbestendige centrale bediening kan volgens het AcICT deze problemen helpen oplossen. Maar het college geeft ook aan dat de aanpak die Rijkswaterstaat heeft gekozen, onvoldoende slagvaardig is. De doelen van het programma zijn niet helder. De meerwaarde voor de beweegbare kunstwerken blijft uit. Het ontwerpproces leidt niet tot een toekomstvaste oplossing, aldus het AcICT.
Rijkswaterstaat onderschrijft de bevindingen in het advies en kan deze aanbevelingen nog goed toepassen omdat het programma nog in de voorbereidingsfase is. Zo blijkt uit een brief van minister Barry Madlener (Infrastructuur en Waterstaat) aan de Tweede Kamer.
Glasvezel
AcICT vindt dat het oplossen van urgente problemen op de bruggen en sluizen prioriteit moet krijgen. Gaandeweg moet ook aan uniformering worden gewerkt. Het programma IA HLD werkt plannen uit om centrale bediening te realiseren van de meeste bruggen en sluizen op de hoofdvaarweg Lemmer-Delfzijl. Deze planfase omvat de aanleg van glasvezel, de realisatie van tijdelijke centrale bediening voor één brug nadat de industriële automatisering (IA) ervan is vervangen en het maken van het ontwerp en realisatieplan voor de verdere uitrol.
In alle werkzaamheden aan de industriële automatisering op de HLD zal standaardisatie van IA-componenten plaatsvinden. Voor alle trajecten geldt dat het realiseren van centrale bediening op één locatie in de toekomst mogelijk gemaakt wordt door het werken onder een uniforme architectuur voor de besturingssystemen van alle bruggen en sluizen op de HLD.
De uitgangspunten voor deze architectuur worden uitgewerkt en voorgeschreven. Door deze volgtijdige aanpak met prioriteit op de urgente problemen, ontstaat er eveneens ruimte om de ontwerpwerkzaamheden uit te besteden aan gespecialiseerde partijen en het ontwerp evolutionair aan te passen op de variaties in bruggen en sluizen op de HLD.
Dit had natuurlijk al goed geregeld moeten zijn. Maar het programma IA HLD zou wellicht ook via de extra 1,5% bbp voor dual use betaald kunnen worden.
Dit had natuurlijk al goed geregeld moeten zijn. Maar het programma IA HLD zou wellicht ook via de extra 1,5% bbp voor dual use betaald kunnen worden.
Wat betreft het besparen op de brugwachter kan ik niks met opmerking over 1,5% van BBP als het om de verdeling van de taart gaat. Want de hoofdvaarweg Lemmer-Delfzijl (HLD) is 117 kilometer lang en kent zo’n 32 beweegbare bruggen en 11 sluizen verdeeld over een 3-tal kanalen. Deze verbinding tussen de zeehaven Delfzijl en het IJsselmeer (Lemmer) is wel economisch belangrijk voor de binnenvaart maar de evolutionaire aanpassingen hierin gaan vooral om de beweegbare bruggen te vervangen door aquaducten omdat we ook nog andere tansportvormen hebben.