In mijn loopbaan heb ik menig project zien verworden tot een dodenmansrit. In de loop van het project gaan dan steeds meer slachtoffers vallen. Mensen vallen uit en doelen worden bijgesteld. Ter lering en vermaak heeft Drs. P. hier al eens een liedje over gemaakt.
De koetsier van de trojka in het liedje is met zijn gezin op weg naar Omsk, als hij door een troep wolven wordt nagezeten. Het blijkt een hele puzzel te zijn om te bedenken wie er aan de wolven gevoerd moet worden, om zelf het vege lijf te redden. Aan elk kind zijn ze gehecht: Igor speelt bijvoorbeeld mooi viool, maar ja, Natasja leert zo goed op school.
Ook de projectleider staat voor moeilijke keuzen als de spanning tussen ambitie en middelen oploopt. Moet hij een reductie van de scope van het project voorstellen, of is het toch beter om zijn mensen het hele weekend te laten overwerken? Maar ja, als de scope van het project wordt gereduceerd, leidt hij als projectleider gezichtsverlies en kan zijn baas de vervolgopdracht wel vergeten. En van elk weekend overwerken wordt je als projectleider ook niet erg populair.
De projectleider die zijn probleem vooruitschuift en met een onervaren klant werkt, slaagt er nogal eens in om het testtraject uit te kleden en de problemen die dat oplevert aan zijn opvolger over te dragen.
Tja, en het zou zo mooi zijn geweest als het op te leveren systeem bijdraagt aan de gewenste it-architectuur en past in de beheerorganisatie. Maar helaas, het zit er niet meer in. Met een zucht van spijt worden deze knellende en schijnbaar kostbare randvoorwaarden uit de projecttrojka gewipt. Wee de stuurgroep die zich dit laat gebeuren.
Kortom, de projectleider die te lichtzinnig aan de rit begint, loopt het risico dat hij net als Drs. P. aan het einde van het liedje moet constateren dat Omsk weliswaar een mooie stad is, maar helaas net iets te ver weg.
Peter van Eijk is onafhankelijk adviseur op het gebied van digitale infrastructuren.
