De chipkaart is in opmars, in rap tempo worden de chippers en chipknips verspreid.
Eindelijk zal de consument verlost zijn van ‘al dat kleingeld’, het ‘likken en plakken’ van zegeltjes, het gebruik van papieren klantenkaarten, kopieerkaarten, telefoonkaarten, collegekaarten en een hoop andere ‘niet-chipkaarten’ behoren tot het verleden. De chipkaart belooft de consument een hoop narigheid te besparen en maakt het een stuk gemakkelijker. Andere voordelen voor de consument zijn haast niet te bedenken.
Voor de aanbieder biedt hij echter wel degelijk voordelen. Voordelen als kostenreductie, inzicht in het koopgedrag van de consument, mogelijkheid voor ondernemingen om zich van de concurrent te onderscheiden, vallen globaal weg tegen de nadelen van contant geld, diefstal en investeringen in diefstalpreventie.
Java-applicaties
Omdat de chipkaart voor de aanbiederskant zoveel te bieden heeft, is het natuurlijk niet vreemd dat nu veel ondernemingen en instellingen hun eigen chipkaart gaan uitgeven. En altijd bestaat de mogelijkheid om ‘mee te liften’, maar organisaties hechten blijkbaar waarde aan een eigen unieke chipkaart waar duidelijk het bedrijfslogo op staat. Ook de overheid staat niet stil; militairenchipkaart, studentenchipkaart en Burger Service Card zullen binnenkort ook volop gebruikt worden. Dit komt allemaal wat opdringerig over, voor je het weet heb je meer dan tien kaarten en dat zullen er alleen nog maar meer worden.
Waarom zou de consument niet meer eisen van de kaartaanbieders? Service via de chipkaart is voor de consument pas voordelig als hij zelf zijn dienstenpakket kan samenstellen en deze aan bestaande applicaties kan toevoegen. Dit kan bijvoorbeeld door Java-applicaties op zijn eigen chipkaart te downloaden van bijvoorbeeld Internet. Tevens moet het mogelijk zijn dit dienstenpakket naar eigen wens aan te passen als het niet aan de eisen voldoet. De chipkaart kan als het ware gezien worden als een ’thin client’. Java is de uitgelezen mogelijkheid om dit te realiseren, tevens zal het probleem van kaart-interoperabiliteit wegvallen.
Kortom de consument zou een chipkaart in principe ‘kaal’ moeten kunnen aanschaffen. Vervolgens moet het mogelijk zijn de verschillende dienstverleners te vergelijken en al dan niet op de chipkaart te zetten.
Mounir el Khattabi,
Lelystad
