Tien minuten voor mijn afspraak voor een telefonisch interview piept mijn mobieltje. Een page message laat me weten dat ik over mijn kredietlimiet heen ben.
Ik probeer te bellen, maar word doorgeschakeld naar de helpdesk. "Thank you for calling Sprint PCS," zegt een virtuele dame aan de andere kant. Vier menuopties verder heb ik ene Sharonda aan de lijn. "How may I help you?" zegt Sharonda afwezig. Ik vraag hoe en wat. Sharonda legt uit dat mijn tweehonderd anytime minutes op zijn, dat ieder gesprek me nu veertig dollarcent per minuut kost en dat mijn service is afgesloten omdat ik over de limiet van mijn abonnement heen ben. Ik probeer te hoofdrekenen. Heb ik tweehonderd minuten gebeld? Ik ben krap twee weken in New York. Het moet aan mijn telefoontjes naar Europa liggen. Hoeveel kosten die me precies? Daar moet Sharonda me even voor in de wacht zetten. Muziekje. "Ieder gesprek kost veertig dollarcent", zegt ze opnieuw. Ook naar Europa? "Ja, alles is veertig dollarcent", want mijn anytime minutes zijn op. Dat is haar verhaal en daar blijft ze bij.
Nadat ik vierhonderd dollar in mijn Sprint PCS-account heb gestort, kan ik weer bellen. Ik behelp me mobiel omdat mijn hospita niet wilde dat ik een telefoonlijn zou nemen. Het leek me een uitdaging. Voor het internet ga ik met mijn laptop naar een café met wifi op Bedford Avenue – ik zit er nu met een Brooklyn Lager. De verbinding is beter dan mijn ADSL in Amsterdam. Telefoon is een ander verhaal. De dienstverlening van Sprint PCS is ontworpen om mij en andere numeriek zwakbegaafden om de tuin te leiden. Wat je betaalt is de som van een serie variabelen die een bescheiden hardwerkend mens onmogelijk allemaal tegelijk in de gaten kan houden. De man in de Sprint PCS-winkel kon me al niet vertellen wat naar Europa bellen exact kost. Ik bel de helpdesk nog eens. Sharonda heet nu Alisha. Ze moet het uitzoeken. Muziekje. "Waar precies?" wil ze weten. "Boven Frankrijk en rechts van Engeland," help ik. Muziekje. Alisha weet het niet. Het is 29 of 69 cent. Ik zeg dat ik haar eerlijkheid waardeer. Alisha zegt dat het ook vier dollar zou kunnen zijn.
Volgens mijn hospita was het allemaal een misverstand als ik haar vertel dat ik naar een kamer met telefoon ga verhuizen. Gisteren heeft een mannetje van Verizon een lijn getrokken van de telefoonpaal in de tuin via een gat in de muur naar mijn kamer. Mijn mobieltje heb ik opgezegd. Ik schijn geld terug te krijgen. Ben benieuwd.
Peter Verkooijen, columnist in de VS voor de specials van Computable.
