Een eerste reactie is niet altijd de juiste. Ook niet in het grote pokerspel tussen Peoplesoft/JD Edwards en Oracle. Vrijdag werd Craig Conway, de ceo van Peoplesoft aan de dijk gezet door zijn Raad van Comissarissen.
Hij was de exponent van het verbeten verzet tegen de overnameplannen van Larry Ellison. Door hem terzijde te schuiven maakten de Commissarissen de weg vrij voor de laatste ronde probleemloos onderhandelen met Redwood Shores over een respectabele overnameprijs. Althans, dat zou je denken. De verdeelde commentaren van marktonderzoekers en beleggingsanalisten maken duidelijk dat enige nuance op zijn plaats is. Oprichter Duffield van Peoplesoft, vanwege zijn initialen bijna liefkozend DAD genoemd, neemt het roer terug van Conway. Hij lijkt er de man niet naar om ‘zijn’ onderneming aan de grootste concurrent over te doen. Althans niet zonder slag of stoot. De belangen van het personeel zijn bij hem altijd in goede handen geweest; ‘People’soft, nietwaar. En na een overname door Oracle zullen massa-ontslagen niet lang op zich laten wachten, naar valt te vrezen met name onder de Peoplesoft-mensen. De commissarissen hebben daarom met het terughalen van Duffield een niet erg eenduidig signaal afgegeven. Ook al lijken de mededingingsautoriteiten aan beide zijden van de oceaan hun bedenkingen tegen een overname te hebben opgegeven. Ondertussen is bij Oracle de noodzaak van een overname van Peoplesoft/Edwards alleen maar toegenomen. De omzet in Oracle apps en andere niet-database producten loopt dramatisch terug, in een markt waar grote concurrent SAP het uitstekend blijft doen. Prijs is de resultante van vraag en aanbod, zeker in de Verenigde Staten. Oracle zit klem tussen SAP en de markt, ook dat is zeker. Tijd voor de aandeelhouders van Peoplesoft om achterover te leunen en op een nieuw (hoger) bod van Ellison te wachten. Terwijl Duffield op de winkel past.< BR>
