Het in Veldhoven gevestigde Simac heeft een volgende stap gezet in de ontwikkeling van zijn cloudplatform. Het bedrijf heeft binnen zijn Nederlandse infrastructuur nieuwe technologie voor open virtualisatie en multicloud-orkestratie in gebruik genomen. Daarmee wil Simac een basis leggen voor een nieuwe generatie cloud- en ai-diensten waarbij klanten meer controle houden over data en systemen. Voor het it-huis een belangrijke stap na een aantal moeizaam jaren.
Volgens Simac is de ontwikkeling het resultaat van een meerjarig innovatietraject in samenwerking met HPE, IBM en Cisco. De nieuwe opzet combineert open virtualisatie op basis van KVM (Kernel-based Virtual Machine) met een centraal orkestratieplatform voor verschillende omgevingen, zoals virtual machines, containers en ai-toepassingen. Ook koppelingen met publieke cloudomgevingen zijn mogelijk, waardoor workloads tussen infrastructuren kunnen worden verplaatst zonder afhankelijk te zijn van één leverancier.
Simac speelt met het platform in op de groeiende vraag naar digitale autonomie. Organisaties willen volgens het bedrijf beter inzicht hebben in waar hun data staan, wie er toegang toe hebben en in hoeverre zij afhankelijk zijn van internationale cloudproviders. Het platform wordt volledig beheerd vanuit Nederlandse datacenters, waarbij ook beheer, governance en servicemanagement in Nederland plaatsvinden.
Zelf in beheer
De infrastructuur is verdeeld over juridisch gescheiden locaties en verbonden via glasvezelnetwerken die Simac zelf beheert. Het bedrijf kiest daarnaast voor een multi-vendorstrategie, waarbij technologie van verschillende leveranciers wordt gecombineerd. HPE levert componenten voor virtualisatie en orkestratie, terwijl IBM wordt ingezet voor onder meer erp-omgevingen, databasefunctionaliteit en beheeroplossingen. Met Cisco creëert Simac een ai-ready infrastructuur voor de volgende generatie ai-workloads, waarop de Veldhovense it-groep een volledig open ai-stack bouwde: van containers en besturingslaag tot opensource ai-modellen.
Met de introductie positioneert Simac zich als alternatief voor organisaties die minder afhankelijk willen zijn van hyperscalers. Het familiebedrijf van de Van Schagens richt zich daarbij op sectoren als detailhandel, industrie, logistiek en zorg, waar het al langer bedrijfskritische it-omgevingen ondersteunt.
Positieve omslag
Voor Simac is het autonome platform een belangrijke stap om het bedrijf weer in een positieve flow te laten komen. De afgelopen jaren verliepen moeizaam met vorig jaar zelfs een verlies (op een omzet van zo’n 365 miljoen) en werknemers die ontslagen werden (eerder dit jaar nog zo’n vijftig). Simac-baas Maartje van Schagen zei daarover kortgeleden tegen het Eindhovens Dagblad: ‘We zitten nu in de transformatie naar een nieuwe structuur. Ik vind dat het beter moet. Een marge van één of twee procent is voor de lange termijn niet genoeg.’
Halverwege 2025 zorgde een nieuw functiehuis bij Simac voor onrust en ontevredenheid. Een groot deel van het personeel werd teruggezet naar een lagere schaal waarbij een deel van het salaris was omgezet naar een persoonlijke toeslag. Daardoor konden veel van deze medewerkers niet meer groeien in hun schaal. Volgens Simac was het oude functiehuis echter gedateerd en bood de nieuwe opzet betere doorgroeimogelijkheden voor (technische) medewerkers. Diverse ervaren werknemers pakten echter hun biezen en vonden dat van de warme, familiaire sfeer weinig meer overgebleven is.
Volgens de directeur, die zegt nog steeds achter de familiewaarden te staan, komt de onrust vooral door de verandering zelf. ‘We moeten ook veranderen om over vijftig jaar nog te bestaan’, benadrukte ze tegen het Eindhovens Dagblad. Voor de reorganisatie heeft het bedrijf ruim vijf miljoen euro uitgetrokken.
Het in 1971 opgerichte Simac is actief in Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk en Tsjechië. In totaal werken er circa 1250 mensen.
In het kader van bezuinigen doe je zo: “Een groot deel van het personeel werd teruggezet naar een lagere schaal waarbij een deel van het salaris was omgezet naar een persoonlijke toeslag. Daardoor konden veel van deze medewerkers niet meer groeien in hun schaal. Volgens Simac was het oude functiehuis echter gedateerd en bood de nieuwe opzet betere doorgroeimogelijkheden voor (technische) medewerkers.”
Niet meer gezellig in het it-huis dus.
Wel meesurfen op de golf van digitale autonomie.
Nou ja, die van Simac dan en als ze al zo met hun eigen personeel omgaan…
En AI natuurlijk. “ai-ready infrastructuur voor de volgende generatie ai-workloads, waarop de Veldhovense it-groep een volledig open ai-stack bouwde: van containers en besturingslaag tot opensource ai-modellen.”
AI als bibelebontse berg.
OpenSource met KVM en bij succes wordt het straks weer closed met prijskaartje.
Dan zeggen ze tegen de klanten: dat moet omdat we over vijftig jaar nog moeten bestaan.
De ceo met “Ik vind dat het beter moet” klinkt als een voetballer meteen na afloop van een verloren wedstrijd 😉
Nog steeds achter de familiewaarden, maar de onrust komt door de verandering 😛
Alsof het hun overkwam .. ineens was het er.
Its not you, its not me, its “de verandering zelf”.
En dan jezelf als ceo een bonus geven met nu neemt mama zelf weer een hapje.
Prachtig Dino maar één of twee procent marge gaat vooral om de OpEx die nogal gedicteerd wordt door alle managementlagen. Niks mis met een nieuw salarishuis als daarmee het stof uit de coulissen geklopt wordt want familiewaarden zijn leuk maar hiërarchie ervan klopt niet altijd met de resultaten. Want een functiehuis wat gebaseerd is op senioriteit gaat om een vastgeroeste organisatie. Een bonus voor ondernemerschap gaat niet om de temperatuur van de paddenpoel als we kijken naar de paddentrek.
Interessant trouwens dat Simac zijn basis bouwt op een certificeringscircus waar 24% marge opeens 2% kan worden door personele mutaties, Amerikaanse leveranciers binden hun partners namelijk via een loyaliteit die om punten gaat. Geen punten, geen korting waardoor je in moet leveren op je marge om te kunnen winnen op prijs. Een spel wat uiteindelijk niet om de digitale autonomie gaat maar om de knikkers.
Ik heb niks tegen open source maar net als de cloud biedt het geen wonderen en de afgelopen 15 jaar heb ik geen steekhoudend argument gehoord wat me tegenspreekt als het om de commerciële kant van marges gaat. De metafoor met een voetballer gaat tenslotte scheef als ik kijk naar de amateurclub die drijft op vrijwilligers en een club waar het geld tegen de plinten klotst door absurde marges op uiteindelijk hetzelfde spelletje met alleen maar andere spelers.
Met 30 jaar bestuurlijke ervaring als vrijwilliger in de breedtesport weet ik hoe de kweekvijver werkt, voor wat betreft de temperatuur van het water werkte ik gisteren weer voor niks. Maar met mooie leermomenten want niets is mooier dan een verlangen vinden in plaats van hout verzamelen om schepen te bouwen. AI zou helpen in de chaos van de administratie maar dat is hiërarchisch want één leverancier gaat om de contracten via een bond die feitelijk failliet is.
Het komen en gaan van werknemers/vrijwilligers is een interessante organisatorische dynamiek als het om het binden van de talenten gaat, elk functiehuis is achterhaald door een maatschappelijke verandering welke niet om AI gaat. Dino als opgedrongen collega is tenslotte minder erg dan Jack met zijn morele AI model, het salaris is een uiteindeijk bijzaak als ik kijk naar het plezier om van je hobby je werk te maken. Beetje als reageren op artikelen…;-)